Problemáticas e historias dunha Candeloria convulsa

Non o vou negar. Antes do día 22 de febreiro no que comezaba A Candeloria, tiña moitos reparos en ir. O ano pasado a pesar de ser unha gran experiencia da miña vida en moitos sentidos, tamén tivo imaxes moi traumáticas. A organización non contratou persoal para limpar os baños e as imaxes e sensacións ao longo dos días podo prometer e prometo –como diría aquel ser ben morto– que foi traumática ata unhas dimensións antolóxicas. Porén, agardei que aprenderan dos erros e xunto cun cartaz moi atractivo, conquistáronme de novo e así decidín ir ata terras lucenses.

Falo do cartaz porque con esta quinta edición o Festival A Candeloria buscaba un cambio de tendencia. Parecía máis un Resurrection Fest de inverno que calquera dos outros numerosos festivais que poboan as terras galegas como o Revenidas, o Sonrías Baixas, ou o Castañazo Rock. Sóense traer aos mesmos grupos de sempre dun xeito conformista porque o público está acostumado a eles. Aquí podíamos ver a Not Fun at All, GBH –a que quedaban moi ben no cartaz?–, Crim, Aphonnic, Machina ou Bala, grupos que sen dúbida teñen gran relevancia pero por aquí non se adoitan ver. Tamén había grupos máis habituais como Mafalda, Dubioza Kolektiv, Sés ou Russkaja que nun principio facían unha selección de bandas moi equilibrada e atraínte.

Outro elemento moi aplaudido foi que, se ben non era paritario, existía unha boa porcentaxe de grupos confeccionados na súa maioría por mulleres. Este entusiasmo borrouse cando anunciaron o reparto por días. Había un día dedicado soamente aos grupos de mulleres. Este era o primeiro. Era xoves e habería catro gatos. A unanimidade das persoas coas que me relacionei non opinaron ben ao respecto. Dende o meu punto de vista este foi o primeiro gran erro do festival. É un xeito de enturbar unha boa decisión para facer ver que soamente o facían, ao fin e ao cabo, por quedar ben debido ás críticas do ano anterior.

Un día esperanzador

Saín co meu grupo de amigos de Compostela cara Lugo no autobús oficial do festival. Chegou media hora tarde e non había practicamente xente dentro. As predicións de que o xoves ía ser un desastre en canto a asistencia parecían cumprirse. Ao final, foi así. Pór un festival en febreiro un xoves é un suicidio. As persoas estudan e traballan. Non é asumible.

Polo menos ao chegar comprobamos que o chan da zona de acampada estaba forrado de moqueta, o cal foi moi de agradecer. As temperaturas presaxiaban ata -4 graos centígrados polas noites e toda protección é boa. Instalámonos, mercamos cea e comezamos a prepararnos para a primeira xornada. Fixemos un gran círculo nunha esquina –como digo había sitio de sobra– e sentín que esa fin de semana podería ser marabillosa e familiar. Crear lazos entre as persoas que estaban alá dun xeito case espiritual. É dicir, que podía ser un festival dos de verdade. Dos inesquecibles.

En canto ao puramente musical, no primeiro día destacou Bala co seu cruce entre o grunge e o stoner que realmente foi unha pasada. Son dúas rapazas pero parece unha banda de seis persoas. Absolutamente incríble. Huntza tamén deu un concerto moi bo. Ambas bandas recomendámolas dende este humilde espazo. Anteriormente tocou Sés, no que o máis relevante foron dúas nenas súper monas entre o público bailando cos seus pais. En serio, unha cucada. 

O incidente do concerto de GBH ademais de ser incomprensible o considero imperdoable. Non porque houbese un problema aínda que sexa de cartos e non puidesen tocar, senón porque a día de hoxe, cando estou escribindo estas liñas no meu ordenador, A Candeloria non é que non pedira perdón polo ocorrido, senón que nin avisaron polas redes da cancelación. Para todos os que non estivemos alí, iso non existe. Realmente é moi grave querer escorrer o vulto dese xeito e é unha afronta para as persoas que mercaron a entrada soamente pola banda en cuestión. Non avisar con máis antelación é algo que non se entende pero se houbo un imprevisto, ocultar o ocorrido non ten nome.

En vez de GBH, tocou o seguinte grupo segundo a orde, os asturianos Skama La Rede. Non sei se foi polo meu enfado ca organización pero pareceume dos peores concertos do festival se non o peor. Era un grupo de ska en asturiano que soaba como todos os grupos de ska e que pediron a independencia para Cantabria. Si, Cantabria. Cando rematou fun durmir. No camiño comecei a tusir. Parece que o frío de Lugo comezaba a afectar na miña saúde.

Descenso cara os infernos

O terceiro e último día suscitaba ser agotador á par de estupendo. Literalmente, todos os concertos tiñan unha pintaza e non eran precisamente de estar sen moverse. A tose do día anterior era cada vez maior e realmente tiña medo de como podía acabar a noite fisicamente. Tiña razóns de peso dende logo. A tónica xeral despois do ocorrido o día anterior era de enfado coa organización. A xente dubidaba se todas as bandas do último día ían ser pagadas convenientemente e se ían tocar. Normal, para que mentir. Fun a moitos festivais na miña vida e nunca me pasou algo parecido, e menos alguén que aspira a ser “O Resu de inverno”. Case prefería a merda dos baños.

Pola mañá, houbo unha sesión vermú onde tocaron Leo e Arremecághona e o Puto Coro do Exército Froilanista. Os concertos estiveron bastante ben, a verdade, foi un bo xeito de espertar e de descargar o cabreo do día anterior. O problema foi que a sesión vermú rematou case as catro da tarde, un pouco tarde para comer. Tendo en conta que comezou case corenta minutos tarde da hora, a verdade é que foi outro detalle feo para sumar á lista.

Cada vez me atopaba peor fisicamente, e cando comezaron os concertos da tarde iso non fixo máis que acrecentarse. Os coruñeses True Mountains gustáronme moito e superaron as miñas expectativas. Os míticos Not Fun At All a verdade deixáronme bastante frío. Teñen un son moi puro e tal e polo que significaron para o mundo da música hai que respectalos, pero non creo que tiveran a súa mellor noite. Aphonnic, pola súa parte, foi espléndido. Un dos mellores directos do festival. É unha verdadeira pena que a escena musical estatal non lles teña en máis estima.

O concerto de Desakato comezou cunha cita de El club de la lucha, e esa hora e media foi iso: unha batalla encarnizada da que saín totalmente morto. Case literal. Entre o frío, a tose e as hostias dos pogos caín derrotado na tenda cando cheguei á acampada, case arrastrándome. Quedei durmido do esgotamento. Perdinme Non Servium e Machina. Todos os que foron coincidiron en que os primeiros foron dos mellores de todo o festival pero non o podo narrar aínda que me pese. Tiveron a gran amabilidade de espertarme cando comezou Russkaja. Como levaba dúas horas durmindo medio enfermo doíame a cabeza un montón. Non sei se de resaca ou de pura conxestión, para ser sincero. O caso é que, a pesar do meu estado, o concerto encantoume e iso di moitísimo dese señor e do adorable que é o seu séquito.

Ao día seguinte espertoume a alarma de incendios. Si, a alarma de incendios. Todos reaccionaron queixándose do encordio e non con medo. De feito aplaudiuse enormemente que calase. Momentos máxicos e incomprensibles dos festivais que hai que vivir para estar realizados. Como que o señor disfrazado de Cecilio G bautizou Desakato como Desatranco ou que quitar a alguén dunha tenda mentres dorme tamén pode significar amizade.

A viaxe de volta a Santiago foi dura. Tres días sen ducharse e, polo tanto, cheos de merda ata as cellas. Con bos recordos pero con bastantes queixas. Como digo sempre, o importante é sobrevivir. Debo confesar que ao día seguinte estaba con case trinta e oito graos de febre, así que nesta case non o consigo. No próximo evento destas características seguirei contando as experiencias boas, malas, regulares e estrambóticas. E non vos esquezades que en Lugo vai frío de noite. Moito.