Mounqup fai
música electrónica
dende o rural

by | Feb 12, 2019

fotografías por Ada Seoane

Tanto a música en si coma os directos de Mounqup teñen algo especial. As túas pernas comezan a moverse ao son das melodías que crea, e pronto a súa voz (e en directo, a súa actitude), obríganche a bailar ata case desfalecer. Trátase dunha invitación a algo íntimo, onde electrónica e forza vocal combínanse á perfección.

Detrás de Mounqup está Camille Hédouin. O seu nome artístico inicial ía ser Jean-Paul, mais un amigo ao que ela cualifica como súper pesado convenceuna para non chamarse así. Pouco despois, a que se poría pesada sería ela: chegaría á súa vida a copa menstrual Mooncup, e non podería deixar de falar dela, celebrando a súa felicidade coas súas amizades máis achegadas. “Queredes ver, queredes ver, vou vaciar!!”, repetiríalles unha e outra vez. Tíñase que chamar así.

Simbolicamente, a copa menstrual é parte dese gran cambio que Camille Hédouin quere vivir cara un mundo máis eticamente ecolóxico. Outra parte dese gran cambio ven coa súa música.

Aquí en Galicia estás colaborando no proxecto de Saumede, verdade? Que nos podes contar?

Como vai? Pois facemos unha cousa o ano, que é o Festival ao Compas, e nos axuda Cibrán (Esposa)… E outros xoves guais. Comezou en 2010. Eu cheguei en 2011 por amigos meus que estaban en Nantes, en Francia, e eles tiñan a idea de rehabilitar un pobo para facer un proxecto público, porque teñen a idea ética de non facer algo privado.

Por moitas razón está ben, e eu sigo con iso. Estamos dende 2010 neste pobo, e en 2011 xa comezamos a rehabilitar pero non acabamos, porque leva moito tempo,  e moitos máis cartos do previsto. No seu día recibimos subvencións, pero acabáronse despois dun ano.

Cada verán, cando chega xente cun pouco de forza, seguimos un pouco. En teoría, axúdanos moitísimo a alcaldesa de A Bola. Polo menos non nos bota fóra. Había moita máis xente no principio, pero agora somos eu, meu mozo e a miña filla durante todo o ano.

Solo estades vós?

Claro. Non hai ninguén.

Que diferencia.

Ao principio estabamos como uns 10, 15, nos primeiros anos, e despois, cando se acabaron os cartos, enfadouse toda a xente e entre eles, e a maioría marchou. Hai un que acaba de comprar este verán unha ruína para rehabilitar cerca da nosa casa, non en Saumede mesmo.

A idea orixinal era a de crear un centro de traballo, un centro cultural, un centro social, pero non centro privado. Era a idea bastante clara, e por iso tamén me gusta. Vennos moito hippie buscando sentido á súa vida. É difícil atraer á xente porque non temos cartos e moito que facer, polo que é difícil manter a xente todo o ano. Co rollo do festival, que vai mellorando cada ano, temos máis xente. Hai máis xente que hai 3 anos. Teño a esperanza de que un día, uns tolos van querer quedarse cerca e van querer organizar cousas, residencias artísticas, talleres. É máis que posible, pero simplemente hai que conseguir manter xente no rural todo o ano.

Estamos abertos a todo tipo de actividades culturais, artesanais… O que pode facer a xente e que quere facer. Ofrecemos un sitio onde curarse, intercambiar, a non ser que sexas un banco ou cazadores (risas), algo que é contra a ética da asociación. Procuramos o respecto ao medio ambiente, ás persoas… Se chegas cunha idea de utilizar o lugar, que sexa respectuoso coa nosa ética.

Ata que punto vivir no rural inflúe a forma na que ti fas música?

Como dicilo? É que non me dou conta ata que punto o rural me influenza, pero si. Dáme o espazo para poder facer música, porque como son cantante e canto súper forte, non podo facelo nunha cidade, nun piso, porque xa o fixen e á xente ao redor, os veciños, ódianme. “Cálate!”, gritábanme.

O rural dáme ese espazo. En teoría, tamén debería darme o tempo, pero teño unha nena (risa), e teño que rehabilitar a miña casa. O tempo sempre é algo que hai que ver e mellorar, pero dende que cheguei aquí e díxenme que o ía facer, mellorou a cousa. En Francia non o facía, porque ao vivir na cidade non tiña as ganas.

Melloraron os medios nos que fas música? Lin que ao principio tiñas como incluso instrumentos de xoguete, pode ser?

Si, teño xoguetes, é o máis barato, é unha merda, pero si os teño, como unha sitara para nenos… Cousas que recuperei tamén porque a xente non quere porque fai un son de merda, pero bueno, ao final utilízoo de vez en cando pero para pequenas partes, non podo dicir que compoño todo con iso.

Sobre todo no último disco fixen moito máis cousas midi, cos sons de Ableton, non como no primeiro disco que non tiña. Utilicei máis sons desde instrumentos pequenos. O guai dos programas de música é que podes gravar unha cadeira e modifícalo tanto que xa tes unha música.

Defines o que fas moitas veces como electrónica vocal rural, igualas en importancia na túa música as túas pezas vocais co resto de instrumentalización que poidas poñer?

Si, si, sempre penso así da voz. Eu non sei ler a música, son autodidacta, así que cando teño que buscar melodías, búscoas coa voz. E despois, a miña escusa de facer música é para cantar, porque si, é o que me gusta máis.

Electrónica porque é electrónica, vocal porque hai moitas voces e está pensado por unha vocalista, e rural porque son do rural e que fode á xente porque é unha etiqueta que non quere dicir nada (risas).

Como cambiou o teu son de Proba de Son a Castro Verdi?

Co tempo, Proba de Son é unha merda, isto é así. Castro Verdi é máis ou menos o que quería facer. A gran diferenza é que tecnicamente foi máis eficaz. Antes non tiña Garage Band. O looper utilízoo máis en directo que para compoñer, por exemplo. Pode ser que compuxera uns bucles que utilicei en Proba de Son, pero pouco.

Non teño metodoloxía. Inténtoo, e se me gusta sigo. Fixen este novo con Ableton, que o controlo mellor, e o anterior o fixera cun antigo Garage Band. Estaba todo tocado cun sinte de merda que me ofreceu unha amiga. Agora, co crecemento social, comprei un ordenador novo, mais o teclado midi que tiña non funciona, así que uso o teclado do ordenador. Non teño moito material. As gravacións agora son máis técnicas, máis sintéticas.

Como plantexaches a creación de Castro Verdi?

Sinteticamente, teño a sensación de atopar máis sentido no que quero, porque estou tecnicamente aprendendo máis, pero este disco tamén o fixen rapidamente, así que non costou tanto como Proba de Son, que hai temas súper antigos, mais novos…

É unha compilación de momentos da miña vida, entón está un pouco pesado. Tiña que compilalo e pasalo, esquecelo. “Estiven acollida aquí, teño lexitimade a facer música, quero crear.” E fíxeno rápido. Fíxeno en catro, cinco meses. Saíume rápido, e sentinme máis cómoda.

Levas un disco por ano. O ano que ven vas sacar outro disco?

Non, creo que non terei tempo, pero teño xa moitas ganas de compoñer. Non vou dicir que teño moitas ideas, pero teño moitas ganas de compoñer. Co inverno, con menos concertos, estou máis na casa e agora teño moitas ganas de compoñer. Pero non creo que vaia ter tempo este ano, así que máis adiante.

No novo álbum pasaches de cantar solo en inglés, castelán e galego, a cantar en francés, por que?

Tiven que facer o esforzo. Díxenme, “por que non utilizo o francés?”. É unha pena. Creo que me axudou o feito de vivir en Galicia, creo que así puiden atreverme un pouquiño, así que estou practicando pero si, dáme vergonza, é algo… non sei como dicilo.

A miña relación con Francia é algo rara, vexo aos franceses algo orgullosos e críticos, e eu tamén un pouco elitista son pero non tanto. Se te atreves a facer algo ,a xente está ben animada para a crítica. A gran diferenza que vexo é que cando facía contactos en Francia, a xente á que non lle gustaba esperaba ao final do concerto para dicirme que non lle gustaba. Por que? Cando toco aquí, á xente á que non lle gusta, ao final do concerto xa non está. Así guai, paréceme máis normal (risas).

Pasoume de atoparme a un chico, por casualidade, que marchara do meu concerto e mo encontrara na rúa. Díxome “non me gustou porque pareces a Björk e ti eres demasiado negra” (risas). Véxoo máis lóxico aquí. En Francia, non sei, dáme moita vergonza. A crítica é máis forte e tiña problemas para sacar o meu francés, esta idea de falar en francés, contar en francés, poetas… Eu non son poeta, así que non me atrevía. Agora, inténtoo.

O galego non é o teu idioma natal pero si que cantas en galego, porque dende un principio xa se che deu por facelo?

Dende un principio quería aprender o galego porque vivo en Galicia, porque me fai gracia que haxa un idioma propio dunha rexión, e porque non temos ese rexionalismo en Francia. Hai, pero non está tan ben entendido, non está tan normal como aquí. E, ao vivir en Galicia e estar no rural, ou aprendes o galego… Cando comecei dicíame “pois vou pillar máis as palabras galegas que en castelán”.

Dinme conta despois de que en Portugal me entenden, e ao final o resto de España en xeral tamén. O galego está ben, é moi bonito, e como tamén son francesa, o tempo que me costa aprender “rojo”… Vermello é máis fácil.

Que opinas de que che digan todo o tempo “Ei, paréceste a Björk”?

É moi pesado, si, pero tampouco me afecta moitísimo.

Influenciouche, de todos modos, na túa música?

Si, evidentemente, pero a pena é que a xente escoita solo iso. Xa mo dixeron uns franceses despois dun concerto: “pareces Björk, tes que cambiar de voz”. Si, teño que cambiar de voz. Pero despois hai outra xente que ve outras cousas, así que non pasa nada.

Que consideras máis influencia na túa música, Björk ou Mariah Carey?

Mariah Carey, porque sempre terei un respecto eterno porque comecei a cantar con ela. Musicalmente é unha gorda merda, pero teño tanta admiración pola súa técnica vocal que claro. A miña música parécese máis a de Björk tamén porque fago música electrónica. Poderías preguntar entre Björk e The Knife, e diría The Knife, total, mil veces.

Fai tempo que deixei de seguir a Björk. A ver, hai que seguila porque é unha grande artista, pero este trío que tiven obsesivo de Radiohead, Sigur Rós e Björk, xa fai, aos 20 anos, fai 12 anos que o deixei. Escoito máis a Radiohead, pero Sigur Rós e Björk xa están.

Este verán era habitual verte en todos os festivais de Galicia.  Como o levaches?

Xenial, pero todo é gracias a Yago. Pouca xente contactou con nós, hai que buscar. É Yago quen me axuda e encontrar as fechas e el quen machaca, e é o que hai que facer, a xente non te chama. Aceptan? Si, e iso é súper guai, porque hai festivais aos que xa intentara ir antes e non, pero agora si me acepta. Iso é moi guai. Foi un verán súper chulo.

Algo dos teus directos é preparado de antes ou é todo espontáneo? Ser, é súper bonito.

Hai espontaneidade na forma de ser, pero na estrutura musical teño que telo cadrado porque si quero poñerme tola, e se ademais teño que pensar unha música, improvisala, e teño que pensar a través das máquinas e non podo liberar e facer o que quero no escenario… É o que facía antes, improvisar cos bucles, pero hai veces que sae bastante ben e hai veces que sae unha merda total. Prefiro que saia sempre bastante ben para poder facelo mellor despois, cunha boa base.

No 2018 gañaches o Martín Códax de Música Electrónica. Que se sinte ao gañar un premio á música galega?

Está xenial, sempre flipo co ben que me acolle a xente aquí. Dáme moitas ganas de facer máis e máis. Son moi insegura e costábame facer algo, dicíame que non valía a pena, pero gañar premios é un recoñecemento súper grande, e tira pola autoestima.

Cando entrevistamos a GLITCHGIRL foi moi pesada en que ti ías gañar ese premio. Que che parece o seu traballo?

Xa a invitamos en Saumede. Encántame, está tola, e ten a potencia de volverte tola, hai que entrar no rollo, teño amigos que non entraron porque é bastante específico, pero a min cádrame ben. Hai unha palabra que busco sempre en galego… Irreverente. Está ben. É bastante electrónico.

Que outros artistas, tanto galegos como internacionais recomendarías?

Nas entrevistas sempre digo que os meus grupos favoritos son Animal Collective e The Knife. Sempre. Forever. Ultimamente estoume poñendo de novo moito Radiohead e Thom Yorke. Quero que me deprima o inverno.

Levo todo o día pensando en Aries, porque me gusta moitísimo. Vou dicir tamén Diola. Galicia está guai. Cando cheguei non tiña nin idea de como era a cultura aquí e cada ano flipei máis e máis, é moi bo lugar para vivir. Teño que pensar e non esquecerme grupos. Za!, de Barcelona, son moi bos tamén. Músculo, que os vin este verán… Os meus queridos Igmig, que son marabillosos, e xente xenialísima. Hai outros. Moitos. Todos os que van a Saumede son xeniais (risas).