by | Abr 22, 2019

‘Xogo de Tronos’ 8×02: A última cea

O máis estraño desta temporada de Xogo de Tronos está a ser que, cada vez que remata un episodio, a nosa mente pregúntase apresuradamente como se nos puido pasar tan rápido. En parte, supoño que é porque somos conscientes de que quedan xa só catro episodios, estamos verdadeiramente desexosos de ver como todo vai rematar e sabiamos que os desta tempada ían ser máis longos. Con todo, se atendemos á duración destes dous primeiros vemos que non son moito máis longos que aqueles aos que xa estabamos acostumados.

Esas gañas de que pasen cousas, de que cheguemos por fin a conclusións que estamos esperando dende fai moito tempo, é o que tamén busca a propia serie con este segundo episodio da última temporada de Xogo de Tronos. E, aínda que non pareza algo que ansiemos ver, pois ás veces parece que a fantasía que traga cada vez máis tramas ao paso que o inverno se achega, tal vez sexa unha das cousas que máis imos botar de menos cando todo isto remate.

Se no primeiro episodio retábannos a facer un exercicio de nostalxia, esta segunda quenda volve ser un capítulo dedicado a conectar con aqueles que máis tempo levan vendo a serie, ou con aqueles para os cales os detalles máis interesantes foran os que, lonxe de avanzar tramas e aumentar as nosas elucubracións sobre quen sentaría ao final no Trono de Ferro, desenvolvían personaxes. As aparicións neste episodio en escena non buscarán ter a frase máis épica da xornada, senón conectar con aqueles cos que viviu todos estes anos onde guerras e pantasmas afloraban cada segundo.

Bryan Cogman é o encargado de escribir o guión deste episodio antes de pasarlles o relevo aos showrunners David Benioff e D. B. Weiss, quen escribirán os catro últimos. Que se lle dera a el a oportunidade –e tal vez a honra– de escribir este capítulo non é coincidencia, senón un feito meditado: Cogman encargouse, entre outros moitos, de escribir ao longo das sete temporadas anteriores episodios tan memorables como Kissed by Fire (que garda a primeira conversa honesta entre Jaime e Brienne, sobre as tolemias de Aerys Targaryen) ou The Laws of Gods and Men (onde vive o monólogo que para moitos lle deu a Peter Dinklage o seu segundo Emmy).

Aqueles episodios, entre moitos outros, tiveron unha carga emocional bruta, onde as personaxes decidían ter uns actos de suma sinceridade en situacións específicas de esgotamento emocional. Mais, a día de hoxe, todos os personaxes están nese tedio.

A diferenza doutros episodios onde varios días sucédense a gran velocidade, apostando arriscado contra o espectador e facendo que as incongruencias temporais sexan as principais protagonistas da batalla, este segundo episodio transcorre en menos de 24 horas, onde todos os personaxes saben que, posiblemente, non vaian ver a luz do sol no día seguinte.

Coma se fose unha operación a vida ou morte, e sendo totalmente conscientes desta situación, todos fan o que calquera de nós faría: pasar tempo cos nosos seres queridos, recordar vellos tempos, arrepentirnos por última vez, tentar verlle un lado optimista á situación aínda que se poidan crear situacións incómodas, pensar nese posible día de mañá, facer esas cousas que nunca antes puidemos ou ousamos, ou confesar unha desagradable verdade.

E nós, como espectadores, tamén temos que enfrontarnos a unha verdade incómoda: non todo vai saír ben. Sería encantador, non si? Que todo rematase ben. Que os Camiñantes Blancos caesen o vindeiro domingo en Invernalia, e que posteriormente todos os nosos heroes baixaran a Desembarco do Rei, triunfantes, sobrevoando os ceos en dragóns implacables e que, como Aragorn fixo no Señor dos Aneis, Danaerys e Jon Nieve gobernasen en prosperidade nun reino unificado durante 122 anos. Mais, como ben advertiu Varys no capítulo anterior, “Nada dura”, e debemos prepararnos para o peor.

Con todo, houbo cuestións tratadas de maneira apurada, creando situacións certamente anticlimáticas: a maneira na que Daenerys e Jon falan do segredo máis cantado da historia da saga, xusto antes de que un corno enuncie que o combate está a piques de comezar, é unha das mostras máis indicadoras de que, de maneira moi sinxela, o que nestes dous episodios contaron con calma podería comezar a apresurarse, e que a idea de facer só seis episodios é negativa.

Se ben era obvio que era unha conversa que tiña que darse, e que de darse agora pode crear tensións e axudar a avanzar as tramas nos seguintes episodios, tamén é certo que tanto no episodio anterior como neste non tivemos oportunidade de ver verdadeiras emocións en relación a isto. Unha conversa entre Daenerys e Samwell apresurou todo no anterior, buscando no guión unha xustificación correcta a maneira rápida de cuspilo todo, e o eco dun corno nunhas catacumbas axudou a pospoñelo para outra ocasión. Será suficiente o tempo dos seguintes episodios para arranxar esta e outras tramas?

Na dirección, repetindo David Nutter como no episodio anterior, non vimos xogos de cámara épicos, senón unha sobriedade necesaria para plasmar toda a emotividade este episodio procuraba contar. Repetirá o americano no cuarto episodio, mais non debemos tampouco pensar que, por este feito, tamén será un episodio transitivo: anteriormente, o americano ten dirixidos episodios tales como The Rains of Castamere (a inesquecible Voda Vermella).

O terceiro capítulo, xa cunha duración de unha hora e vinte e dous minutos, terá lugar a batalla dos vivos contra os mortos que levamos oito temporadas esperando. Se se permiten os presaxios, diría que terá un final agridoce, e que veremos caer a moitos dos personaxes que neste episodio se prepararon para elo. E que será o final dunha batalla, máis non da verdadeira guerra da Canción de Xeo e Lume.

Acábase de firmar un dos episodios máis conmovedores e emotivos de Xogo de Tronos, escrito cunha elegancia que levaba como mínimo dúas temporadas desaparecida e capaz de deixar un enorme poso en nós. Dixerámolo, e como os personaxes, preparémonos para o peor. A noite é escura e alberga horrores.