by | Mai 13, 2019

‘Xogo de Tronos’ 8×05: A morte da emoción

Fai dúas semanas, naquel terceiro episodio, a trama dos camiñantes brancos pechábase dunha maneira un tanto anticlimática. Se ben volvendo atrás hai cousas das que, coas presas do momento, a nosa opinión non estaba tan relaxada como agora, si hai cuestións que non cambiaron: naquel episodio morreu parte da fantasía de Xogo de Tronos, a chamada Canción de Xeo e Lume, e o que parecía o vilán principal da serie.

Abríase agora unha nova situación, onde catro personaxes -sendo moitos os nomes a recordar nunha serie como esta- tiñan que enfrontar ao resto do elenco. Tratábase dunha loita desigual, onde ademais o bando co que o espectador tiña empatía, era claro. Non existía emoción… A serie precisaba algo: un novo antagonista.

Tras dedicar dous episodios a asentar as bases da temporada, dun nivel case excepcional, os apresuramentos por este feito en soamente catro episodios foron máis que evidentes. A elixida para converterse no novo vilán da serie foi para ben ou para mal Daenerys. E así, nos seguintes episodios, a saúde mental da “nai de dragóns” foi empeorando a tal punto de que, a día de hoxe, poñerse no seu lugar con ela sexa difícil ou como mínimo amarga.

O cambio no personaxe de Daenerys, tentando imitar e rememorar ao que fora o seu pai, aquel Rei Tolo que mandara queimar a milleiros de persoas, queda poético, correcto. Podería funcionar, máis é inevitable atoparlle peros. Tempadas atrás adiantaron un Desembarco do Rei en cinzas, naquelas visións que Daenerys tivera na Casa dos Eternos. A profecía cumpriuse dunha maneira agre, con miles de mortes.

Existen condicións polas que se pode entender que pasara: Daenerys Targaryen, criada lonxe de Poñente, viviu toda a súa vida pensando que era parte da auténtica familia real. Dende moi nova, e co seu irmán morto, non foi só iso: ela era quen debía gobernar os Sete Reinos. Así, durante sete temporadas, presentouse a unha raíña brava, xusta e máis que preparada para gobernar. Con todo, unha vez descobre que Jon Neve ten un clamor sobre o Trono de Ferro máis legal que o seu, ve como a súa vida se derruba de golpe. De repente, todo o que cría carece de sentido, e a súa vida deixa de funcionar tal e como ela quería. Xuntémoslle a isto a perda de dous dos seus tres fillos en moi pouco tempo, así como a desaparición dalgúns dos seus máis leais súbditos. Tamén a falta de confianza que os seus lacaios teñen nela ao vela como unha estranxeira. Si, tería sentido na trama. Entón, que é o que falla?

Durante sete temporadas, a serie fixo ver que Daenerys Targaryen era unha persoa nobre, capaz de loitar por causas do pobo e gañar a confianza de milleiros de persoas. A que non arde foi a primeira persoa capaz de convencer aos poderosos dothrakis de subirse nun barco e viaxar a Poñente. Foi capaz de, tras liberar aos Inmaculados, facer que estes a seguiran sen mirar atrás. Meteuse no lume e saíu renacida das chamas con tres bebés dragóns que a acompañaron durante toda a súa vida. Pero todo isto foi durante sete tempadas, ao redor de setenta episodios.

O erro dos showrunners da serie, David Benioff e D. B. Weiss, foi confundir o desenvolvemento do personaxe de Daenerys con converter o penúltimo episodio de Xogo de Tronos no filme Transformers. Aquilo que tantas temporadas custara construír non tivo un cambio con senso, senón que foi creado a saltos e cambios na psique da personaxe soamente en catro semanas. Non existiu tempo para dixerir, e moito menos para entender. Resulta pesado, forzado e anticlimático ver como o personaxe de Daenerys cambia. Non se procura, en ningún momento, facer que o personaxe creza, cambie ou evolucione, senón que se utiliza a loucura como vehículo para desenvolver a trama.

O resultado final é un monstro: un episodio no que, tras quince minutos de conversas, dedica o resto de metraxe a facer explotar barcos, armas, edificios e xente de maneiras nas que unha semana antes parecían imposibles, coma se un Michael Bay algo máis inspirado do normal secuestrara aos guionistas e se fixese pasar por eles á hora de entregar o escrito final.

A crueldade da guerra, como xa comentamos antes, non busca en ningún momento ser o prato principal do episodio. Nin moito menos! Durante unha hora, e se con sorte o espectador consegue sentir empatía, manterá os ollos como pratos preguntándose como aquela raíña tan xusta e bondadosa é agora ese monstro tirano que xurou eliminar, buscando no guión febles e ridículas xustificacións concretas das que tirar no último momento.

Non foi o único incongruente, nin moito menos. Se xa houbo peches de tramas e cambios forzados nos episodios anteriores, este non podía quedarse atrás: despois de ver como Jaime Lannister voltaba a Cersei sen sentido algún, neste episodio debiamos ver como ambos finalizaban a súa trama esmagados polos teitos subterráneos da Fortaleza Vermella. Por que non?

Fálase bastante do maltrato ao personaxe de Jaime, pero a desconfiguración de Cersei Lannister dun dos mellores e máis complicados personaxes de Xogo de Tronos á vilá caricaturesca que foi nas últimas tempadas, tamén ten moito do que queixarse. E que, ante a falta de previsións e ideas, unha humanización fóra de tempo presentada mediante unhas bágoas sexa o mellor que se nos puido outorgar, fala demasiado do nivel tan pobre de guión que se está a presentar nestes últimos episodios da serie, a falta do derradeiro.

E, como non, non foi a única. Tamén de maneira forzada, ante unha situación de vida e morte á que Arya xa debería estar acostumada, aparecen de súpeto medos e temores que a fan non querer enfrontar a realidade tras unha conversación de medio minuto co Can na que, de maneira vaga, se fala de que a vinganza non leva a ningún sitio.

Foi este último, con todo, quen tivo o momento do episodio que deixou bo sabor: a esperada batalla entre o Can e a Montaña, aínda cunha montaxe da que esperemos que Sapochnik non estea orgulloso, concretouse cun final agre, mais onde cada sorriso e mandobre conseguían encher de emoción a pantalla.

É o momento de desesperar, de arrincarse pelos e chorar. O nivel de Xogo de Tronos volta baixar unha semana máis. As esperanzas postas no episodio da semana que vén son nulas, ou deberían selas para evitar de novo que nos sorprendamos con infamias como esta. Custa recordar un episodio tan insulso.