‘Aves de presa’: Harley Quinn vs. os incels

Sexamos sinceros. Todos temos algún pecado cinéfilo, un pequeno gusto culpable que ocultamos porque sabemos que a nosa opinión impopular pode chegar a ser polémica ou porque realmente non temos argumentos capaces de defendela. Hai xente á que Kubrick non lle parece para tanto, xente que cre que a cuarta de Indiana Jones non estivo tan mal e logo estou eu, que me gustou Suicide Squad. E si, para que definitivamente me perdades todo respecto, vou engadir que Jared Leto tampouco foi tan mal Joker, só diferente. Iso non quita que eu non sexa consciente dos defectos (innumerables) dese filme, só faltaría. Pero se en algo coincidían fans e detractores era en que Margot Robbie era unha perfecta Harley Quinn. 

Por iso, non era de estrañar que desde Warner quixesen manter a personaxe, aínda que iso supuxese marear á xente non tan posta no cine de cómics (por se as moscas, hai que recordar que o Joker de Joaquin Phoenix, estreada o ano pasado, non ten nada que ver coa realidade de Suicide Squad) e como resultado temos Aves de presa e a fantabulosa emancipación de Harley Quinn (ou Harley Quinn: Aves de presa, que andiveron cambiándolle o título ao considerar que non deixaba claro quen era a protagonista), un filme que non parou de recibir paus dende a súa estrea. Aínda que recadou máis do que custou facela, “fracaso” ou “desastre” son palabras que constantemente aparecen acompañándoa. Pero é realmente tan mala? 

Non vou molestarme en manter a incógnita. A obra de Cathy Yan é unha película de cómics do montón, nin máis nin menos; non é un produto rompedor que revolucione o xénero, pero tampouco pretende selo. Na súas case dúas horas de duración, pretende ofrecer o que outras tantas: personaxes pintorescas vivindo escenas frenéticas de acción con toques cómicos baixo cancións pop/rock que fan de cada momento un videoclip. Como foron as dos Gardiáns da Galaxia, as de Ant-Man, Thor Ragnarok ou a mesma Suicide Squad. E a ningunha lle caeu a metade de odio, polo menos non nas semanas da súa estrea (e mesmo antes). 

As aves de presa e Harley Quinn reunidas. 

Non hai que cavilar moito para decatarse de cal é o motivo polo cal unha adaptación de cómics cun elenco principal formado exclusivamente por mulleres foi tan atacada. Só basta con ver os comentarios de incels enfurecidos acusándoa de descarada propaganda feminista, igual que fixeron con Capitana Marvel e outros blockbusters similares. Porque claro, pode haber miles de películas de acción protagonizadas só por homes sen que ninguén diga nada, pero cada vez que xorde unha con mulleres á cabeza é para contentar aos lobbies ideolóxicos da corrección política. Este tipo de xente, que vai ver relixiosamente calquera outro produto do estilo (sempre e cando estea protagonizado por homes), encargouse de realizar unha fortísima campaña en redes contra ela, difamándoa e deixándoa como un auténtico desastre, cando está lonxe das peores do xénero.

Por suposto, tampouco quero dicir que a película mereza ser enaltecida só por ser “feminista”. É máis, este adxectivo ata podería ser discutible, pois non escapa desa tendencia hollywoodiense de entender o feminismo como poñer a mulleres dándolle patadas a señores moi malos. Pero é que tampouco lle fai falta ir máis alá! Non é necesario que todas as películas dirixidas e protagonizadas por mulleres sexan dunha calidade excelente.

Se queremos caer na distinción de públicos e seguir a narrativa de que esta é “para chicas” (algo que non comparto en absoluto), o cine dirixido á mirada masculina está cheo de produtos mediocres puramente de entretemento e non pasa nada; por que ía ser diferente para o público feminino? Por iso, creo é que o xusto e coherente é tratala como calquera outra do xénero: porque se en vez de ter a Harley Quinn na portada tivese a Deadpool, a reaccións serían totalmente diferentes e todo o mundo, mesmo os incels, estarían ríndose da escena do sándwich. 

O momentazo no que Margot Robbie fai unha escena digna de Oscar chorando por un sándwich.

Argumentalmente, Birds of Prey parte dun punto clave: despois de Suicide Squad, Harley Quinn e o Joker Leto (que para ben ou para mal non fai acto de presencia e nos flashbacks nin se lle ve a cara, coma se se quixese borrar calquera vínculo con el) romperon a súa tóxica relación. Debido a iso, todos os inimigos da nosa querida psicópata, que non se atrevían a facerlle nada por medo ao paiaso, deciden cobrarse vinganza. Entre eles Black Mask (Ewan McGregor), un maniático histérico realmente curioso que viaxa entre o patetismo cómico, o sadismo desenfreado e a tensión homoerótica coa súa man dereita, Victor Zsasz (Chris Messina); dende logo non deixa a ninguén indiferente. A cambio de perdoarlle a vida, o mafioso acaba metendo á Harley na enredosa procura dun diamante, cruzándose así o seu camiño coa pequena Cassandra Cain (Ella Jay Basco) e coas que acabarán formando o grupo Aves de Presa: Huntress (Mary Elizabeth Winstead), Black Canary (Jurnee Smollett-Bell) e Renée Montoya (Rosie Perez). 

Cunha narración non líneal apoiada nunha montaxe dinámica e nunha estética que bebe moito de Suicide Squad (carteis explicativos, luces de neón, etc.), acabamos cunha película canalla chea de humor negro, centrada nas tolemias de Harley Quinn e na súa viaxe para ganarse o seu propio nome, demostrando que non depende de ningún outro paiaso para ser feliz.

Por desgraza, as aves de présa non brillan nin a metade que a protagonista, e aínda que sabemos ás súas orixes e motivacións, non é suficiente para xustificar que a película levase o seu nome nun principio. A iso hai que engadir que a personaxe de Cassandra está bastante afastada da súa versión orixina dos cómics, o que pode que non sexa do agrado dos máis fans. Respecto a Black Mask, se ben é moi disfrutable se entras no seu xogo, tamén pode acabar sendo unha decepción para quen agardase algo máis serio. 

A fotografía está chea de luces e cores, dotando de gran potencia estética a cada plano. 

Aves de Presa é unha obra moito máis honesta e clara nas súas intencións que Suicide Squad, mantendo desde un primeiro momento o ton cómico que pretende transmitir. E como tal funciona moi ben, ofrecendo unha historia entretida que cómpre de sobra co mínimo que se lle pode pedir ao seu xénero e destacando sobre todo nas coreografías de batalla (nótase que na produción houbo nomes relacionados coa saga John Wick) e na fotografía, chea de planos de gran identidade artística. Pode que non sexa “cine de verdade”, como diría o celebérrimo Todd Phillips (canto dano fixo Joker!), pero dende logo fai o apano para pasar un rato máis que desfrutable. 

Directora: Cathy Yan
Guión: Chuck Dixon, Jordan B. Gorfinkel, Christina Hodson
Fotografía: Matthew Libatique
Música: Daniel Pemberton
Ano: 2020
País: Estados Unidos
2.5
Déixanos contarcho!
Mantente ao día das nosas novidades uníndote agora á nosa lista de suscriptores.