‘Esta merda supérame’: O petardeo de instituto máis sobrenatural

Outra serie máis sobre adolescentes das que fai Netflix como churros, e nós comémolas todas con patacas. Distribuídas en pequenas e breves doses, amenas e divertidas. Sen dúbida, a plataforma atopou a galiña dos ovos de ouro nunha etapa de crise de calidade -lonxe quedaron xa os bombazos transcendentes cos que despegou a plataforma, como foron House of Cards ou Orange Is The New Black-. Agora chega Esta merda supérame da man dos creadores de Stranger Things e do director e produtor de The End of the F***ing World, ficcións das que resulta imposible evitar as comparacións.

Esencia e legado de John Hughes

A serie xira, ante todo, arredor do crecemento e auto-coñecemento da súa protagonista. Syd (Sophie Illis), rapaza que nunca rematou de encaixar, descobre que pode facer estoupar cousas coa súa mente cando é posuída polos nervios ou a ira. Tamén descobre que o que sente pola súa mellor amiga Dina (Sofia Bryant) non é simple amizade. E, como non, ao máis puro estilo John Hughes, entra en xogo Stan (Wyatt Oleff), o misfit que está colado por ela e fará todo o posible por axudala.

A premisa xa amosa que non existen intencións de orixinalidade, senón de homenaxe a moitos dos grandes expoñentes do subxénero que acuñaremos como “petardeo de instituto”. Só fai falla observar a primeira secuencia da serie -e coa que comezarán case todos os capítulos-, unha clarísima referencia á Carrie (1976) de Stephen King.

O certo anacronismo e a estética quirky que a envolven non é casual: o escritor da novela gráfica na que se basea, Charles Forsman, é o mesmo que escribiu o cómic de The End of the F***ing World. De feito, Jonathan Entwistle, director de ambas adaptacións televisivas, decidiu situalas no mesmo universo narrativo e na mesma liña temporal -incluso se poden atopar algunhas referencias agochadas ao que lles está a acontecer a James e Alyssa na primeira tempada-.

Demasiada seguridade e pouca evolución

Esta merda supérame non se vai polas ramas; sempre aos miolos da cuestión. Os sete capítulos de menos de media hora de duración tampouco deixan que se estenda moito. A trama avanza de xeito rápido, pechando ben cada capítulo e soamente permitíndose a licenza do gran cliffhanger no peche da tempada. E esa seguridade sobre a que se constrúe o argumento é quizais o seu maior erro: nun guión cheo de ocos, auto-imponse a verdade absoluta no transcurso dos feitos.

Sobre todo, cando o arco argumental xira en moitas ocasións en torno a decisións inverosímiles das personaxes. O escaso tempo que posúe a serie para contar todo o que quere abarcar non permite dar explicacións, nin facer que as diferentes personalidades evolucionen de xeito natural. En última instancia, Esta merda supérame supón o relato omnisciente da súa protagonista, e en ningún momento deixa entrever que o que esta está a narrar pode ser obxecto da súa imaxinación, por moi sobrenatural que sexa todo o que acontece.

Soamente no último capítulo disípase esta sensación de convicción en si mesma, culminando co que a serie levaba anticipando: Syd cuberta en sangue e metamorfoseada en Carrie ao son de Echo & The Bunnymen. A ficción redímese nunha season finale na que por fin semella que todo empeza a cobrar un pouco de sentido; pero primeiro hai que chegar ata alí.

O encanto de Esta merda supérame é innegable, a pesar de todos os seus erros. A súa curta duración tamén se presta ao binge-watching e, se o espectador non se cansa antes de chegar ao final da tempada, de seguro quedará con ganas dunha segunda entrega que a todas luces se espera poder realizar. Esperemos que nun futuro Syd se tome un pouco menos en serio.  

Creadores: Jonathan Entwistle, Christy Hall
Guión: Jonathan Entwistle, Christy Hall
Fotografía: Justin Brown
Música: Graham Coxon
Ano: 2020
País: Estados Unidos
2.5
Pódeche interesar...
‘Parasitos’ fai historia nuns Oscar moi repartidos