‘Hollywood’: Coma esas películas clásicas que envelleceron mal

Hollywood é a segunda ficción televisiva nada da alianza de Ryan Murphy con Netflix. Un contrato de 300 millóns de dólares que abrangue polo menos 10 proxectos -catro series, tres películas e tres documentais-. Custa crer que o produtor de ouro da televisión sexa capaz de idear tantas series en intervalos de tempo tan curtos, ou mesmo solapándose entre elas. Aínda con American Horror Story, American Crime Story e Pose en marcha para FX, Murphy emprende un camiño paralelo no xigante do streaming. A finais do pasado ano vía a luz a lastrada The Politian, e pouco faltará para que se estree a serie precuela de Alguén Voou Sobre o Niño do Cuco.

A ardua tarefa de repensar a historia

Pero máis difícil resulta pensar que da mesma mente da que naceron Feud e Pose, saíse Hollywood. O nexo destas dúas con esta nova miniserie resulta inevitable. Feud xiraba brillantemente arredor da conflitiva relación de Bette Davis e Joan Crawford, dúas divas do Hollywood clásico no ocaso da súa carreira; levábanse a matar, mais resignáronse a traballar xuntas para acadar os seus últimos minutos de fama. Pose supón un espléndido retrato da escena underground do Nova Iorque dos 80, consomida en apenas unha década pola crise da SIDA.

Hollywood toma a nostalxia pola farándula do cinema clásico de Feud e as reivindicacións raciais e do movemento LGBT de Pose, mais a natureza e a mensaxe son ben diferentes. Mentres que as dúas de FX reconstruíron de xeito máis ou menos fel os feitos específicos, sempre baixo a pretensión de realismo no resultado final, Hollywood opta por imaxinar unha historia alternativa da cultura popular.

E a priori non hai nada de malo nisto. A ficción é ficción, e moitos son os produtos culturais que repensaron a nosa historia co fin de facernos observar un potencial devir mellor ou peor para a humanidade; o que podería ter sido e non foi. En última instancia, facernos reflexionar sobre o poder do ser humano sobre o mundo. Mais o problema xorde cando a mensaxe final é vacua e inxenua e, sobre todo, cando en ningún momento chegas a crer o que está a suceder. Non só a nivel macro, senón no mero desenvolvemento dos arcos dramáticos e argumentais.

Un amasillo de estereotipos andantes

A acción despega no remate da II Guerra Mundial. Jack Costello (David Corenswet) é un proxecto de actor que non se come un rosco. Vese obrigado a traballar nun negocio de prostitución encuberto de gasolineira -véxase a chiscadela a Scotty Bowers, o célebre “mestre do sexo” do Hollywood clásico-, rexentado por Ernie (Dylan McDermott), outro wannabe de actor ao que xa se lle pasou o arroz. Nestes encontros sexuais retribuídos, Jack coñece a varias emprasarias da industria cinematográfica; entre elas Avis Amberg (Patti LuPone), a muller do director de Ace Studios (Rob Reiner), e acaba fichando como actor de contrato.

Ao mesmo tempo, Jack convence a Archie Coleman (Jeremy Pope), un guionista negro -lembremos o veto da época aos negros, en Estados Unidos en xeral, e en Hollywood en particular-, para que faga os traballos sexuais con homes que a el lle correspondían. Casualmente, o último guión de Archie, baseado na historia real dunha actriz que se suicidou tirándose desde o letreiro de Hollywoodland, acaba de ver a luz verde. Meg estará dirixida polo novel Raymond Aisley (Darren Criss), cuxa moza Laura Herrier (Camille Washington) é unha talentosa actriz que teme non chegar nunca ao estrelato por ser negra.

Antes de introducir a completa ida de olla na trama, debo facer mención a Roy Fitzgerald (Jake Picking), un actor que emprende un lío amoroso con Archie. Roy ficha polo manager Henry Wilson (Jim Parsons), homosexual reprimido e auténtico villano que abusa sexualmente dos seus novos e guapísimos clientes. E aquí vén o mellor de todo: Henry cámbialle o nome a Roy por… Rock Hudson! Pero en Hollywood, Rock Hudson fai pública a súa homosexualidade nunha gala dos Oscars dos anos 40. E algún podería pensar que este cambio na historia tráxica dunha das grandes estrelas de Hollywood supón unha falta de respecto aos sufrimentos persoais polos que o actor real pasou ao longo da súa vida.

Despois de todo este amasillo argumental onde se lanza un bo pulso de personaxes estereotípicos, comeza unha fantasía inconcibible que ocupa o primeiro plano e desbota calquera evolución persoal dos seus protagonistas. Se xa os arcos dramáticos avanzaban a rastro antes -Jack pasou de ser un veterano de guerra e pai de familia a prostituto dunha secuencia a outra-, a partir de aquí remata o desenvolvemento dos mesmos, incluso dentro dos seus propios estereotipos.

Se Hollywood fose a rúa da Piruleta

Laura convence a Raymond e a Archie para que a fagan protagonista da película. En lugar de Meg, agora o título será Peg, cambiando a personaxe principal: dunha actriz branca londinense a unha actriz negra sureña. Inexplicablemente, convencen aos peixes gordos do estudio para que dean luz verde a un filme escrito e protagonizado por negros, e súmanse ao reparto Jack, Rock Hudson e ata o dono da gasolineira. Tamén unha actriz asiática (Michelle Krusiec), para enfatizar o interracialismo.

A pesar do exacerbado rexeitamento social -ataques do Ku Klux Klan incluídos-, a película estréase e convértese no maior éxito en taquilla dos últimos anos. Tamén consegue gañar cinco Oscars nunha cerimonia que resulta nunha oda á visibilidade homosexual e racial. Por suposto, non faltan as escenas de familias nas súas casas escoitando a entrega do premios e chorando da emoción. A serie remata na rodaxe da primeira película americana sobre unha historia de amor entre homosexuais. En plenos anos 40. Cando ao Código Hays aínda lle quedaba dúas décadas de vida.

En última instancia, a mensaxe final de Hollywood é: se un grupo de persoas quixese derrubar as discriminacións sociais nos inicios dunha suposta socialdemocracia, todo o que viría despois tería sido un camiño de liberdade, igualdade e rosas. A proposta é tan inxenua como para obviar todas as barreiras sociais e do poder dominante que se interpoñerían. E pouco importan as correctas actuacións, ou a fotografía, escenografía e banda sonora, reminiscentes nostálxicas do cinema clásico, cando o concepto é estúpido.

Crispa o completo esquecemento do verdadeiro activismo xerador do cambio, vixente na actualidade. Un activismo que xa existía nos anos 40, así que non fai falta inventalo, aínda que non conseguise cambiar abruptamente a industria cultural. Mais xustamente non en Hollywood, capital mundial da industria cinematográfica e, como todo epicentro capitalista, intrinsecamente vencellado aos intereses do poder dominante. Ser amante do cine clásico de Hollywood implica recoñecer isto, e poñer en valor todas as pequenas rupturas que, ademais das vangardas disrutivas do cinema europeo, abriron a veda e fixeron evolucionar o cinema ata hoxe.

Metendo todo no mesmo saco

Tamén molesta a pouca profundidade coa que se abordan as cuestións reivindicativas. Semella que o único que pretenden os protagonistas de Hollywood é facerse ver. E é certo: a visibilidade, o poder recoñecerse como un é sen ser oprimido, é o paso máis grande cara a liberdade. O problema vén cando a lupa pon a reivindicación racial e a sexual ao mesmo nivel, sen afondar delas.

No universo de Hollywood, a inclusión na esfera pública dun gay e un negro son simultáneas e atenden ás mesmas razóns e barreiras, ignorando completamente a natureza independente de ambas. Do mesmo xeito que se trata coa mesma misericordia a homosexualidade de Rock Hudson que a do seu abusador Henry Wilson: está oprimido pola súa sexualidade, así que é normal que sexa un cretino.

O máis paradóxico de todo é que o meta-cinema que se dentro da serie é a historia que realmente faría xustiza e homenaxe a todos os que non foron capaces de triunfar pola súa raza ou sexualidade. En Meg, unha actriz negra que pelexa contra vento e marea para facerse un oco na industria e, a piques de darse por vencida, decide gardar esperanza e seguir adiante.

En definitiva, a fantasía creada por Ryan Murphy crese demasiado a si mesma. Porén o espectador non chega a comprar absolutamente nada do que está a acontecer en ningún moemento. Ao final, Hollywood acaba sentando coma unha desas películas clásicas que homenaxea ser darse de conta: esas que envellecen mal, e que nada do que conta nin como se conta preserva a vixencia co paso dos anos.

Creadores: Ryan Murphy, Ian Brennan, Janet Mock
Guión: Ryan Murphy, Ian Brennan, Martin Woodall, Janet Mock
Fotografía: Simon Dennis
Música: Julian Drucker
Ano: 2020
País: Estados Unidos
2
Pódeche interesar...
‘Parking’: Amor de verdade dende a verdade