Jorge Coira: “Preocúpame que se poñan barreiras entre o que é cine válido e o que non”

Celia Eiras

Jorge Coira é un nome importante para os galegos e para o audiovisual galego. Gañador dun Goya no 2016 pola montaxe de O Descoñecido, gañador do premio Ondas por Hierro, unha das grandes series de Movistar+. Pero como el di, “os premios son unha alegría pero rapidamente quedan atrás” e o motivo da entrevista é Eroski Paraíso, a súa última película que adapta a obra de teatro de Chévere.

Quedamos na cafetaría do CGAC en Compostela que resultou estar pechada, polo que entramos na Flor, un dos numerosos bares da zona vella da cidade. Alí falamos case unha hora de cinema e incluso de outros temas. Debo confesar que é unha gozada cando o entrevistado é transparente. É algo que se debe agradecer dende o punto de vista profesional e nesta entrevista Jorge Coira demostrou que por enriba dos éxitos e do seu traballo é unha gran persoa dos pés á cabeza.

Eroski Paraíso antes de ser película, foi obra de teatro e entendo que ti fuches un dos seus milleiros de espectadores. A idea de facer un filme xurdiu no momento de vela?

Creo que foi xusto despois. Eu fun ver a obra cando xa estaba bastante rulada e impactoume moito. Son amigo dos Chévere dende que eu un rapaz que acababa de chegar a Santiago a estudar. Pero a verdade é que cando vin Eroski Paraíso deume a sensación de que deran un paso cara adiante. É unha obra de madurez creativa importante con profundidade nos temas que trata e sen perder esa cousa lúdica e divertida que teñen. Posúe a capacidade de contar dende algo moi pequeniño, a historia de Galicia das últimas décadas.

Despois da función, fun tomar algo con Miguel de Lira falamos de que sería unha gozada facer unha película, pero quedou aí no aire. Tempo despois, chamáronme el e Xesús Ron para propoñerme ir adiante con ela. Inicialmente a idea era facer algo directamente para televisión, unha especie de Estudio 1. Pero ao pensar en serio como sería adaptala, necesitaba atopar algo que aportar á historia ou senón non tería sentido. Se a filmala e documentara sen máis, non me sentiría cómodo porque non faría ningún tipo de aporte creativo.

Pedín uns días para darlle voltas e xurdiu esta idea de que na obra de teatro non existe a cámara, xa que o papel da cámara o fan os espectadores. Pero se tiñamos a cámara da rodaxe por un lado e outra omnisciente do narrador e as fundiamos, soamente existiría a cámara de acción. Enseguida dinme conta de que non me ía chegar unha soa cámara porque hai moito xogo de dualidades, moitos momentos no que para xestionar o ritmo necesítase poder montar. Cando engadín a segunda cámara, todo se disparou. Nese momento xa vin que podiamos facer mil cousas, como incorporar a pantalla partida, e lanzamos o filme.

A min o resultado paréceme unha adaptación xenuinamente cinematográfica pero que non perde de vista a teatralidade nin a obra orixinal.

Eu recoñezo que me molesta cando á hora de adaptar o teatro hai un esforzo para ocultalo. Ese concepto de “airear” facendo escenas exteriores. Se algo nace dunha obra de teatro, non o debemos ocultar. Non é un defecto, é unha realidade.

Logo, collimos cada escena da maneira máis creativa posible. E aí xurde con naturalidade o de sacar algunha escena exterior, pero non por sacala. Por exemplo, cando se fala de Muros poderiamos ter a voz en off e seguir no decorado, pero é mellor que vexamos Muros. Cóntase que é unha vila que vive á sombra porque se esconde o sol bastante cedo. Pois vexámolo, poñamos un plano xeral do sol caendo.

Entendo que neste acabado moito ten que ver o papel de Lucía. C. Pan como directora de fotografía.

Claro, Lucía é compañeira neste terreo e por suposto que lle da o seu toque. Eu desfrutei moito porque tiña un reto forte. Toda a película ocorre nun único decorado que ademais é literalmente un decorado que monta a personaxe de Alex para facer un documental sobre os seus pais. Non é un supermercado, é unha visión idealizada dun supermercado. Entón, xogamos coa luz sendo realistas pero deixando que a imaxinación saia. Penso que o que ela fixo foi de gran sutileza porque non tes a sensación de que a luz se estea impoñendo, pero cada escena tiña a súa propia iluminación. Encantoume o seu traballo.

Celia Eiras

Ti codirixes a película xunto a Xesús Ron. El é unha persoa con moita experiencia, pero non no cinema, un medio no que ti tes moito máis bagaxe. Como foi esa relación?

Foi moi sinxelo. En canto á película, encargueime eu do esencial. Cando había calquera decisión minimamente importante eu consultaba con el, porque non quería facer nada que non estivese consensuado, pero eu levei todo o peso na factura da peli. Pero todo o traballo previo que había non se pode obviar. No momento no que había que escribir quen dirixía o primeiro día de rodaxe e vin que estaba só o meu nome eu considerei que realmente era falso, non me sentiría cómodo cando a obra a fixo Xesús ao igual que todo o traballo de dirección de actores previo. Entón firmamos xuntos e fóra.

Cualitativamente é diferente facer unha obra de teatro sobre unha rodaxe que unha rodaxe sobre unha rodaxe. Como foi a adaptación por parte dos actores?

A verdade é que foi sinxela e moi orgánica. En grande medida porque xa o estilo de interpretación co que traballaban na obra de teatro era naturalista. Aínda que claro, houbo que cambiar algúns axustes porque para o teatro hai algunhas cuestións técnicas necesarias que no cine hai que eliminar. Por outro lado, mostraron unha actitude moi xenerosa non sendo nada conservadores. Non defenderon o seu traballo previo, senón que estiveron moi abertos a cambiar o que fora necesario.

Ademais, entra o equipo técnico en xogo que no teatro non existe. Neste caso había dous cámaras e un sonidista. Entón había que sacarlle partido: Interactuemos con eles! Había un elemento de dirección aos cámaras que non era técnica, senón unha dirección de actores. Incluso a súa propia forma de rodar ten sentido actoral. Eles saben que vai pasar nunhas escenas e outras nas que non o saben. Por exemplo, había veces que non sabían que alguén se ía sentar, polo que non podían estar prevendo.

E eses momentos nos que o equipo técnico sae en cámara era conscientes de que ía ser así?

Esta pregunta ten gracia porque o sonidista é das persoas máis discretas que eu coñecín en toda a miña vida e non lle facía moita gracia o de saír en cámara. Entón nótase que el escapa pero é que é a actitude típica dun sonidista. Se notas que a cámara esta apuntando para ti, das un paso para atrás. Non é que pactaramos momentos concretos onde ían saír, senón que sabían que se a cámara xiraba podían facelo. Así as cousas pasan as cousas de forma orgánica e real.

E ti tiveches o teu propio Eroski Paraíso?

Máis ou menos, faltoume a parte do Eroski. Tiven o meu Paraíso, unha discoteca que ía de novo na época do instituto. Actualmente non sei como se chama porque me enterei en Nadal que cambiou de nome, pero antes se chamaba Estudio 3. Alí vivín moitos momentos iniciáticos, festas desfasadas e todo tipo de cousas. Pero segue sendo unha discoteca, non se converteu noutra cousa. Eu abandoneina, levo sen ir un montón de anos e na miña memoria quedaron -probablemente idealizadas- as noites cos amigos.

Preestreáchedes a película no Festival de Cans e logo en Cineuropa. Por que optáchedes por Cans como primeiro lugar onde se puido ver o filme?

Por varias cousas. Primeiro pola insistencia de Pato de Cans porque a el gustáralle moito a obra. Ademais porque tanto os Chévere coma min temos unha relación co festival de Cans de moito cariño. Xa teño que estar ben liado para non ir, é un festival ao que quero moito. Parecíanos tamén que coa película que é, tiña sentido. É moi de aquí, moi pegada á terra, e iso engancha ben en Cans.

E como é o cambio de rodar Hierro cun equipo enorme e un gran orzamento a Eroski Paraíso que é practicamente underground?

Si, de feito Xesús definíao como “cine comercial underground” e a min facíame moita gracia. (Risas). Pero é unha descrición bastante axeitada, porque é unha película moi desfrutable, nada críptica, polo que pode ser considerado cine comercial e moita xente a percibe como tal. E ao mesmo tempo é un cine underground claramente.

Para min, é natural facer ese cambio de facer películas con grandes orzamentos e grandes equipos a facer cousas máis pequeniñas, desfruto moito dos dous terreos. Desde hai anos teño claro que non me gustaría nada ter que cinguirme a un único terreo aínda que a industria en xeral móvete a aí. Se fas thriller, comezan a considerarte un director de thriller e implica que non podes facer outro tipo de cousas.

Probablemente é difícil ter talento para facer cousas diferentes, pero non me preocupa para que eu teña máis ou menos talento. Non me compete a min xulgalo, pero si que me compete facer as cousas que me divirtan e que me enchan. Entón eu prefiro mil veces estar cambiando: facer cousas grandes e pequenas, facer longas, series, videoclips… Facer todo o que poida.

Celia Eiras

Outro elemento que me gustou e que xa había na obra orixinal de Chévere, pero que tamén se pode ver noutras obras túas como 18 comidas que son os usos da lingua a nivel contextual, como se ve reflectida a diglosia.

Eu adoro as linguas. Eu non estudiei cine oficialmente, fixen Filoloxía. Gústanme moito. Soamente hai unha que non me gusta como soa que é o holandés, pero flípame e encántanme a mestura. A mestura de todo tipo, de etnias, de culturas… As cousas intermedias.

En Galicia hai dous idiomas que se falan moito e teñen moita presencia na vida. Entón renunciar por obriga a poder xogar con esa realidade paréceme unha pena. Como no mundo onde me movo iso existe, penso que é importante retratalo. Falta moito cine en galego, a lingua ten moita menos presenza do cine do que ten na nosa vida. Penso que debe haber máis cine en galego, pero tamén cine mesturado.

Falabas da túa formación, de que non estiveches nunha escola de cine como tal. A cres necesaria?

Non o sei, depende de que momento da vida te colla. Cando eu acabei o instituto, en Galicia literalmente non había estudos de cine… Creo que en Ourense había algo pero non me tiraba. Eu quería estar en Santiago, non quería ir a Madrid ou Barcelona a estudar. Adoraba a cidade e aquí viñeran os meus irmáns maiores.

Creo que ten algo bo o de medrar pola túa conta, porque es máis libre, pero por outro lado ten cousas moi positivas estudar. Medrei máis libre, pero máis lento. Eu teño a sensación de que se ía á escola podería ter desaparecido, darme conta de que non teño talento ou o que sexa que é o que lle pasa a moita xente, porque é tanta información e compáraste tanto cos demais que ao final podes anularte, pero tamén aprendes moitísimo máis rápido. Para a xente que lle funcionan as escolas son marabillosas, polo que eu penso que é fundamental que as haxa.

Eu non sei como sería se eu fora a unha escola. É a realidade que me tocou e coa que convivo, sen máis. Pero é verdade que me decatei xa con vinte e pico de que me gustaría ter aprendido de mestres cos que beber directamente, polo que comecei a apuntarme a cursos.  De feito, sígoos facendo. Se ven a Galicia alguén que me interese, eu vou. Fai pouco atopeime en Madrid a María Ripoll que me botaba en cara non tela avisado de que fora facer un curso con ela. E joder, eu ía aí a aprender, e ela ten unha experiencia diferente da miña da que eu podo aprender.

Agora con esta entrada en 2020, xa fai unha década da estrea de 18 comidas…

Si, deus, que desastre! (Risas)

Si, o tempo pasa para todos… E tamén para a cidade e ese filme retrata moito Compostela. Que diferencias habería coa visión que tiveches nese momento?

Probablemente non moita. Porque en realidade é como vives ti mesmo a cidade. E agora aínda que sigo aquí, vívoa moito menos. Antes estaba no centro de Santiago, pero agora marchei a unha casa nunha aldea dos arredores. Antes a miña vida era moito máis social e de cidade e agora é máis na miña casa, cos meus amigos e voume constantemente fóra a traballar. Entón o meu Santiago probablemente sexa o mesmo Santiago de hai uns anos.

O que si que cambiaría serían as localizacións. Bares que antes tiñan presencia na miña vida e agora están pechados ou cambiaron e outros que abriron e convertéronse en importantes. Por exemplo, neste mesmo no que estamos a falar probablemente intentaríamos rodar.

O que si me parece tremendo é o de ter tardado tanto tempo en facer máis pelis, que desastre. Tivo moito que ver tamén coa crise. De feito, eu nese momento tiña un proxecto dunha peli bastante grande e que ía moi ben encamiñada ata que a produtora quebrou. É un proxecto que quero moito e que nalgún momento o quero reflotar, pero tamén está iso de agardar o momento adecuado e creo que está cerca de chegar pero aínda non.

Cando entrevistei a Diana Toucedo por mor da estrea de Trinta Lumes faloume de que ti e máis ela tivéchedes unha conversa moi longa sobre o filme que lle serviu de moito.

Pois alégrome de que o diga, eu desfrutei moitísimo esa conversa. É desas cousas que quedan fóra da pantalla pero que che fan alegrarte moitísimo de escoller este traballo. Eu fun ver a película en pantalla grande a Ourense e logo Diana pasoume un enlace para vela con máis calma e analizala un pouco.

A partir desa análise, quedamos un día e estivemos unha hora e media ou unha cousa así falando. Foi unha desas cousas marabillosas porque non foi para sinalar erros, senón para analizar todo dende un punto de vista puramente creativo. Simplemente falar de cine e das súas tripas.

Seguindo un pouco o fío de Trinta Lumes, ti como director e persoa con moita experiencia anterior ao xurdimento da etiqueta do Novo Cinema Galego e cunha obra que se afasta bastante a nivel narrativo do que se asocia coa mesma, como valoras o fenómeno?

Como en todo proceso complexo, hai cousas que me gustan e hai cousas que non. Penso que saíron algúns cineastas moi interesantes e películas marabillosas. Creo que é xenial se ampliase o rango e vin cousas que me emocionaron profundamente. Ao mesmo tempo, creo que se xerou un fenómeno que si que me parece mal.

Por un lado, hai un certo elitismo. E se hai algo que me molesta no mundo é a prepotencia e a chulería que lle percibín a algunha xente, o que é unha mágoa. Logo hai unha certa presión en estudantes e xente que quere facer cine que en vez de facer o que lles pida o corpo, teñen un referente claro que os xulga, que di o que está ben ou está mal.

Para min todo é válido mentres sexa de corazón. Se a túa sensibilidade te leva a facer cine moi próximo ao que facía Tarkovski benvido sexa, é marabilloso, e se te leva a facelo como o facía Frank Oz tamén. Todo cine se é honesto é válido. O único que me preocupa é que se poñan barreiras no que é cine válido e o que non.

Eu lembro un día que me doeu. Houbo un fin de semana que pasou a historia como un grande fin de semana para o cine galego. Gañara un premio Xacio Baño cunha curta nun festival, Xurxo Chirro gañara noutro e Ángel Santos conseguira unha Mención Especial noutro. Pero e que resulta que no festival onde el levara a mención, eu gañara o premio con 18 comidas! A isto me refiro con ser restritivos. É máis válida a película de Ángel que a miña? Por min perfecto que haxa xente que lle guste máis, pero que a nivel de comunicación se constrinxa a verdade é que é feo.

E por que pensas que ocorre isto?

Porque cando se lle empezou a dar forma ao concepto do Novo Cinema Galego, había xente moi aberta e xente máis restritiva. Xente que que concluíu que había cousas interesantes e cousas que non o eran. E a min iso paréceme unha mágoa.

Celia Eiras

Ao longo de todas estas décadas que levas traballando, como cambiou a forma de facer cinema en Galicia?

Radicalmente. O cambio é bestial. De feito, cando empecei a facer curtas literalmente non había cine galego. Quedaban no pasado as curtas iniciáticas dos anos setenta, estaba naquel momento -nos oitenta- o mundo na videocreación pero non existían longametraxes. Eu fun a estrea das tres primeiras naquel Cinegalicia do ano 1989. Así que imaxínate o cambio salvaxe.

O ano que ven estréanse en principio doce longametraxes galegas, un soño que a ninguén se lle pasara na cabeza. Eu lembro pensar que se faciamos cinco ou seis películas ao ano, estariamos tendo un peso parecido ao que poden ter algúns países balcánicos como Eslovenia. Entón facer doce, imaxínate!

Nos anos noventa comezouse a facer cine que para min era moi constrinxido. Todos tiñan presupostos moi parellos, ao redor do millón e medio de euros. Cine intermedio español, con actores fundamentalmente españois e sen variedade. Lembro discutir sobre por que non eramos quen de conseguir facer cine pequeno. En Nova York estábase a facer cine dun xeito moito máis radical, moito máis anárquica e moito máis libre. Por que podían facelo alí e non o podiamos facer en Galicia? Eu votaba de menos un cine máis marxinal e arriscado que convivisen cun cine máis grande do que se facía nese momento.

Este sistema quebrou coa crise do 2008. A raíz desa época si que se comezou a facer cine de baixo presuposto e empeza a haber cousas máis grandes tamén. Non enormes, pero películas de catro millóns de euros estanse a facer. Pero tamén é certo que caeu o cinema intermedio, polo que agora tamén é complicado facer un filme de millón e medio.

E que supuxo para a túa carreira gañar o Goya do 2016 pola montaxe de O Descoñecido?

Pois foi unha alegría, pero teño a sensación de que non tivo moita máis transcendencia na miña carreira. Fai relativamente pouco, xurdiume a oportunidade dunha longametraxe na que uns produtores propuxeron o meu nome como posible director do proxecto. Algunha das partes que financiaban a película quedaron sorprendidos porque me situaban como montador. Para algunha xente en Madrid de repente pasei a ser montador!

E este ano está nomeada O que arde en varias categorías. Pensas que é máis complicado se a película está en galego?

Si sen dúbida, e é algo que creo que hai que asumir como normal. O tamaño dos idiomas importa. Por exemplo, é máis fácil financiar e acceder a mercados internacionais en inglés que en castelán. Pasado ese elemento, a calidade non ten nada que ver co idioma, ten que ver coa honestidade. Hai pelis que teñen máis posibilidades de triunfar en galego que en castelán porque en castelán son mentira e en galego son verdade, igual que podería pasar ao revés.

Hai anos conversábase sobre se algún día unha película en galego podería chegar a ter un percorrido internacional forte. Eu mantiña que se algún día un director ou directora conseguía ter unha posición na industria na que simplemente co seu nome teña as portas abertas en Berlín, Venecia, Cannes e demais. Que se iso pasaba, daba igual que estivera en galego, chino mandarín ou en suahili. E pensaba que ía tardar máis, pero o estamos a ver xa con Óliver (Laxe). É marabilloso poder vivilo e velo e oxalá lle pase a moita máis xente.

Retrotaéndonos moito, participaches en series históricas en Galicia como Terras de Miranda ou Mareas Vivas

E Celavella! Que é das que máis quero!

E Celavella, toda a razón! Ti como responsable desas obras que marcaron moito no seu momento, como valoras as series que se están a facer agora na Televisión de Galicia?

Si que teño a sensación de que hai un certo estancamento. Penso que houbo unha evolución máis clara ata a época de Padre Casares e Matalobos e desde entón creo que se vai mellorando na forma de rodar e demais, pero a nivel de propostas hai pouco cambio. Boto en falta que haxa máis cousas que non se parezan en nada ao que se fixo previamente.

E digo isto sabendo que hai cousas moi salientables, como é o caso de O sabor das margaridas. Que estea pasando isto é un notición, pero si que no panorama xeral percibo máis afán por facer cousas diferentes nos anos 2000 que nos 2010.

Ti participas en CREA, a Asociación Galega de Profesionais da Dirección e Realización, da que chegaches a ser presidente. Pensas qu a colectividade é importante para lograr mellores condicións no cinema?

Eu diría que é esencial. Pero porque teño espírito asociacionista e porque creo que a democracia debería ir bastante máis aló de votar cada catro anos. Entón, as asociacións teñen moito que ver con ela, porque a democracia non só se fai a través de partidos políticos. Non sei como sería Galicia sen asociacionismo no cine, pero si creo que axuda moito a crear unha certa cultura grupal e a que o coñecemento flúa. Que en vez de ser francotiradores soltos, poida haber espazos nos que se conecte a xente.

Eu cando estiven ao fronte da asociación, montamos por exemplo o Conecta+, para que a xente poda participar. Logo organizamos eventos de formación para que poda haber unha aprendizaxe continua dos profesionais de aquí. Ademais, ante a administración pública cambia moitísimo a percepción do gremio se hai uns interlocutores organizados a se non os hai. Non se consigue todo o que se quere nin de lonxe, pero se non hai unha mínima organización é moitísimo máis complicado dar pasos cara adiante.

E movéndonos case ata o presente, creaches a produtora OlloVivo xunto co teu irmán Pepe Coira e Gaspar Broullón. Quería preguntar sobre este último, unha persoa menos mediática que vós dous, pero que sempre anda nos créditos.

E que é o listo! (Risas). De feito ten gracia porque nace precisamente de CREA. Cando empezamos a levar a asociación, a min faláronme dun tipo que era moi esperto e moi currante que resultou ser Gaspar Broullón. Entón falei con el para ver se quería participar e foi xunto con el e Juan Lesta quen comezamos a levar a organización das actividade. Como conectei con Gaspar moi ben, comezamos a falar da posibilidade de que nun futuro puidésemos montar unha produtora xuntos, e alá fomos. Polo camiño dunha forma moi orgánica e natural incorporouse Pepe.

Gaspar é un personaxe moi curioso porque é un tipo de múltiples talentos. É bo montador, bo director e bo produtor. Destacar nesas tres cousas eu creo que é extraordinariamente difícil. E el estase a destapar como un produtor dun enorme talento. A nosa idea era ir máis a modo. Ter unha produtora para poder vehicular certas cousas, pero ir lentos. E o ano que ven xa estaremos facendo a nosa primeira longa grande. Xa fixemos Eroski Paraíso e temos feito a algún documental pequeno, pero o ano que ven arrancamos cunha ficción grande.

Podes contar algo sobre ese proxecto?

Pouca cousa. Chámase O corpo aberto e é a primeira longa de ficción de Ángeles Huerta, con quen Gaspar fixera xa o documental de Esquece Monelos. É unha adaptación dun conto de Méndez Ferrín, Lobosandaus, que é unha historia como gótica, terror de autor se o queres chamar dalgunha maneira. Está a ter unha acollida a nivel internacional sorprendentemente boa. Apetéceme moito acompañar a Ángeles que é alguén con moito talento e moita forza na súa primeira peli.

E cal é o estado de Beiras, vivir 2  veces? Un proxecto que financiáchedes mediante un crowfunding

Mandouse estes días un mail aos mecenas para contarlles. Estamos en montaxe, por fin comeza a verse a luz ao final do túnel e a idea é estrear a película na primavera.

Celia Eiras

Agora estás inmerso na rodaxe da segunda tempada de Hierro e entendo que moito non poderás contar, pero despois de traballar con Movistar como describes a experiencia despois de todas a polémicas que hai coas plataformas de Video on demand?

A miña experiencia foi boa. É dicir, creo que hai un cambio que era necesario. Empezar a traballar poñendo máis o foco na creatividade, no talento e en ter unha relación máis sa cos espectadores. O interese -por outro lado necesario- de atraer á xente para que vexa a serie no momento da emisión para que entren anuncios levou a un punto de non facer nada bote a ninguén.

E dende un punto de vista de non querer facer nada que moleste é moi difícil conseguir algo interesante. Hai tamén unha parte moi importante de saber a quen te queres dirixir. Cando pensas o que queres contar, necesitas establecer un marco de traballo. Entón, cando ese marco non é “todo o mundo” -porque contentar a todo o mundo é imposible- empezan a xurdir cousas. Ademais, non existe a presión do minuto a minuto. A serie ten que ter ritmo, pero algo máis global, non existe unha histeria tan forte. Pondéranse máis elementos e iso para min é moi agradecido.

E como foi gañar o Ondas á mellor serie?  

Unha alegría igual. A ese nivel é un pouco como o do Goya, con un pouco de menos relevancia pero o máis importante é o montón de xente de xente se alegra por ti. Fóra diso, o importante é contar historias, traballar e vivir, non é gañar premios. Está guai, pero xa está queda atrás. Digo isto e logo -nos Ondas non porque xa sabiamos que nolo daban- pero cando son con nomeados sígome poñendo nervioso, non o podo evitar. Penso que ten que ver cunha cousa de carácter e de problemas para falar en público que xa o levo mellor que cando era noviño, pero segue gustándome máis o contacto directo. É sentirte moi exposto. De feito para min é moi divertido cando non cho dan, porque é unha mestura moi potente de por un lado sentir mágoa por querer levalo e alivio por non ter que saír ao escenario. (Risas) Primeiro é alivio, logo queda a pena e un rato despois xa da igual. Polo menos para min é así.

Pódeche interesar...
Eloy Enciso: “Que digamos que vivimos nunha democracia madura, non implica que o sexamos”