Laura Campos

Malos tempos para a cultura? Non hai excusas na Solaina

Centralización, falta de medios e financiación, marxinación… e agora, a pandemia. Nun contexto no que xa existían numerosas difultades para o desenvolvemento da cultura e da arte, agora súmase unha marxinación maior por mor da pandemia. A única solución que o estado pon ante tal situación para os artistas e, en xeral, para a xente que se dedica á cultura, é que non exista. Para a xente con esta mentalidade, cantos máis concertos, exposicións e eventos culturais en xeral, se cancelen, menos posibilidade hai de empeorar a crise sanitaria. Sen embargo, non sae rentable cancelar concertos masificados dos mesmos artistas de fai 50 anos sen ter en conta ningunha das medidas de protección. Iso si, coñecemos algún rebrote causado por algún evento a pequena escala? Acaso non se respetaron sempre as medidas de seguridade nos eventos culturais a pequena escala, xa sexan concertos, exposicións, recitais, etc? Os políticos queren que aprendamos a convivir coa pandemia, pero ao seu xeito.

Ao mesmo tempo, alguén se lembra de todo o que recomendaban facer durante a cuarentena para conseguir evadirse? Alguén lembra, mesmo, a presión social cara a creatividade, nun momento no que toda a cidadanía tiña que convivir coas mesmas catro paredes todos os días? Acaso non somos conscientes, máis aínda, da necesidade e importancia da arte e da creatividade?

Neste contexto, nace Solaina Galería, que chega coa pretensión de solucionar todos estes problemas. Descentralizar arte, darlle un espazo artístico a todas aquelas que o precisen e reivindicar que a cultura é segura. A galería inaugúrase en Lugo a finais do verán do 2020 e seguen traballando intensamente dende entón, e con moitísimas ganas de ampliar os seus horizontes cada vez máis.

Estivemos charlando con eles e facéndolles algunhas preguntas sobre o seu funcionamento, sobre o seu espazo, sobre os problemas que incumben á cultura nestes intres e sobre elas mesmas.

Como naceu este proxecto? En que momento decidíchedes levar a cabo o proxecto de crear esta galería e qué obxectivos tiñades ao creala?

Sergio: Este era un proxecto que eu xa tiña un pouco na cabeza. A idea que me rondaba era un pouco máis orientada ao rural e así, pero tal como está o rural agora mesmo de incomunicado era un proxecto moi inviable partindo de non ter cartos. Enton, despois da cuarentena e dunha crise bastante existencial, decidín levar a cabo este proxecto. Xusto falei con Antía e dixo que tiña a mesma idea. E foi como “wow!” e comezamos! Comezamos a reunirnos, a falar, a ver que rumbo tomaría isto. E básicamente isto nace por unha necesidade, a necesidade de descentralizar a arte, de que Madrid e Barcelona deixen de ser os focos –xa estamos un pouco cansos– e tamén nace de ver que a nós, como artistas, tamén nos faltaban este tipo de oportunidades, faltábannos espazos para mostrar o noso traballo, para que se nos visualizase, que se vise o que facemos. Entón a falta de oportunidades para os artistas novos, que xa non so nós, senon tamén os nosos amigos, víamos esa carencia, e a visibilidade é algo necesario. E se non o facemos nós, quen o vai facer?

Antía: Eu foi por volver aquí a Lugo. Pensei “vou volver a Lugo, que é unha cidade que está totalmente deserta”. E non sei, era o roio de crear oportunidades na túa propia cidade. Descentralizar a arte xa incluso de Santiago, que poida haber máis cousas non so en Santiago. E animarse a facer as cousas por un mesmo. E os obxetivos que tiñamos, moitos deles aínda non se puideron cumplir por culpa da pandemia. Para min un dos obxetivos máis grandes deste espazo é que fora un espazo social. Agora mesmo é económico e cultural, pero gustaríame que fora un espazo social co tempo, onde a xente se puidera reunir, expresarse e coñecerse. Agora mesmo co tema de aforos e restriccións está complicado. O resto de obxetivos eu penso que sí que os estamos cumplindo.

Sergio: Si, estamos dándolle oportunidades á xente que o procuraba e precisaba. E tamén estamos cambiando un poucoa perspectiva da arte en Lugo e en Galicia. Que non había nada, era todo clásico e aburrido.

AntíaBueno, aburrido non. Pero é de fai 40 anos. Pero eu non considero que a arte que hai en Lugo de fai 40 anos sexa aburrida. O tema é que leva habéndoa 40 anos [risas]. Entón había un cambio xeneracional inexistente totalmente.

Foto: Laura Campos / Obra: Luisa de Sergio Marey

Hai algún outro obxetivo que tiñades en mente que quixérades levar a cabo? Como o de facer da galería un espazo social, que non se pode levar a cabo por culpa da pandemia. De momento estades contentas cos obxetivos que estades acadando?

Antía: Molaba ter máis money. [risas]

Antía: Por agora ben. Pero si que nos falta o social, que é moi importante.

En relación cos artistas e coas obras que expoñedes. Cara onde pensades que vai evolucionar a vosa galería? Tedes algunha preferencia por algún tipo de arte concreto ou artista ou obras con características definidas? Ou expoñedes moitos tipos diferentes de obras para dar visibilidade a todo tipo de artistas?

Antía: É máis a segunda. Por agora como só levamos tres meses, e non somos aquí os máis expertos do mundo, non creo que poidamos dicir xa cara onde imos tirar. De feito, un dos obxetivos da galería é coller todas as técnicas…

Sergio: A idea máis ben é poder aglutinar toda a arte que hai, digamos. A maioría de galerías de arte o problema que teñen é que se centran na pintura ou escultura, que son as disciplinas máis vendibles. E nós o que queremos coa galería é darlle espazo ao que é a arte en sí. Co concepto de galería de arte cremos que ten que ser necesario que abranga todas as artes. A performance, a moda, o video arte, a literatura…

Antía: Pódese elixir unha vía, pero penso que o noso é todo o contrario. Nós o que queremos é chegar a artes que, por exemplo, aínda non tivemos aquí. Ter performances molaríanos un montón. Tivemos unha, pero queremos facer un proxecto de performance. Entón, máis que tirar cara un lado, queremos tirar cara todos os lados.

Polo que vimos, aínda non participáchedes como galería en ningunha feira de arte. Tedes interese en participar en feiras? Ou simplemente ter máis presenza nelas

Antía: Claro, si!

Sergio: De feito estamos esperando a que nos contesten á solicitude dunha feira de arte. A máis barata [risas]

Xa, porque ao final participar en feiras de arte custa os seus cartos…

Antía: É carísimo! Eu non sabía que era tan caro. De feito eu agora estou esperando a que nos digan que non e nos devolvan os cartos [risas]. Pero si, claro que nos gustaría.

Tedes preferencia por algún tipo de feira concreto?

Sergio: Eu estiven mirando para que puideramos participar nas feiras que se están adicando máis a artistas novos. Un pouco máis cara artistas emerxentes que a feiras tipo ARCO, que seguen a mesma dinámica da típica feira clásica dedicada a facer o mesmo, a clasificar sempre os mesmos artistas…

Non sodes unha galería que teñades unha lista de artistas representados. Sodes unha galería que pretende facer difusión de todos os artistas emerxentes ou pouco coñecidos que hai en Galicia. Como son as relacións que se establecen entre vós e os artistas? De que xeito traballades con eles?

Sergio: Nós básicamente o que facemos é contactar con artistas que vexamos que poidan encaixar nas exposicións que organicemos ou no espazo de venta que temos. Eles pásannos o traballo que teñen feito ou que están a desenvolver. Nós de momento o que non podemos facer é pagar a producción de obra, polo tanto, normalmente traballamos con obra xa producida ou que se está producindo, pero na que nós non asumimos os gastos, polo de agora. E despois, de toda a obra que nos mandan facemos unha escolla entre o que prefire o artista que se vexa e o que nos gusta a nós, expoñémolo e aí xa nos toca a nós traballar.

Antía: É iso, de producción de obra aínda nada. Si que temos algún contacto, como cando foi a exposición de fotografía…

Sergio: Si, é certo, intentamos axudarlles. Por exemplo, como na exposición de fotografía, procurar alguén que lles imprimira as fotos. Axudarlles para que sexa máis económico e ao mesmo tempo de calidade. Pero claro, nestes momentos, todavía non podemos asumir eses costes. Se hai algún envío que sae dende a galería, aí si que corre da nosa conta, obviamente. Intentamos, por exemplo, cos envíos á galería ir nós mesmos a buscar esas obras, ou asumir parte dos costes de envío…

Antía: Normalmente a relación é bastante relaxada no sentido de que damos moitísima liberdade a xente para o que queiran facer aquí. Nós aconsellamos e tal, pero trátase máis de que o artista mostre o que queira mostrar. Non é que poñamos demasiadas pegas.

Sergio: Non, non somos exisentes nin nada diso. Sabemos que ao final ser artista inquire ser libre.

Foto: Laura Campos / Obra: Fubartas de Berio Molina

Cal é a política de presentación para traballar con vós?

Antía: Nós por agora traballamos cun número concreto de artistas, pero temos un excel enorme con moitísimos máis. E o que hai que facer para traballar con nós realmente é dicirnos “ola, que tal, isto é o que fago”.

Sergio: Despois nós vemos que encaixe nos proxectos que temos. Xa sexa nas exposicións que temos fora ou dentro da galería.

Antía: Non sei, é que a min o concepto “artista emerxente” comeza a tocarme un pouco as narices. Aquí traballamos con artistas emerxentes pero tamén con outros. Por exemplo, expuso miña avoa na anterior exposición. E non porque sexa miña avoa, senon porque é unha artista e non tivo demasiada visibilidade. As súas obras xa son feitas de fai moito tempo. Realmente, que a xente expoña aquí ou non, é que teña ganas, e que teña un proxecto interesante.

Queremos facervos preguntas sobre a visibilidade tanto a nivel local como a nivel xeral e nas redes. En primeiro lugar, como é a relación co vecindario? Facedes proxecto cultural a nivel de barrio?

Antía: Hmm… É que pecharon os bares, hai toque de queda… o barrio está algo morto.

A nivel galego está claro que están indo un montón de artistas diferentes de toda Galicia. Pero preguntaba por se tedes algunha relación co barrio. Ata agora tivechedes unha performance e un concerto, recitais con audiovisuais acompañados de música… Para iso cobrades entrada, entendo, non?

Antía: Si.

Eu preguntábame, cando unha obra é dificil de vender ou non se pode vender materialmente porque é unha performance ou algo polo estilo, ese performer leva algún catálogo, portfolio, ou algo polo estilo? Como facedes con este tipo de obras de arte que ou ben é dificil vender ou ben imposible porque non son materiais?

Antía: A primeira e única performance como tal que fixemos, avisamos nós ao rapaz, porque xa coñecíamos o seu traballo, e básicamente o que fixemos foi producirlle a performance.

Sergio: Si, producímoslle a performance. Pero despois a idea das performance é cobralas. É o xeito de vender ese arte. Ao final é un pouco como asistir a unha obra de teatro. Non a vendes pero pagas unha entrada por ir a vela.

Antía: Si, si que a temos. Pero con todo o que está pasando non está moi vivo. Pero a min este barrio encántame. É un barrio onde hai moita xente maior, tamén moita xente nova. Coa xente dos comercios, tamén, sí que temos relacións…

Sergio: Si, de feito, as asociacións de aquí de arte e culturais, decidiron declarar este barrio o Barrio das Artes de Lugo (San Roque). Iso abre un camiño. Polo tema covid todo está un pouco parado, pero o que queremos é axudar a manter iso.

Antía: E cando todo isto acabe vai ser xenial porque temos a Fouce aquí ao lado, etc… A pé de rúa sí que entran, pero algunha xente non está acostumada ao que é unha galería, entón nos teñen confundido con moitas cousas.

Sergio: Cunha mercería, cunha tenda de roupa… [risas]

Antía: A min gustaríame que viñera xente de todos os barrios. Porque a min este barrio gústame pero encantaríame que viñera xente da Milagrosa ou da Piringalla… Pero sí, a xente de Lugo ven aquí, pero falta costume. E falta a oportunidade de poder facer barrio, porque eu ao comezo estaba moi contenta, pero con todo isto case non te podes relacionar. Eu vexo aos do estanco, e xa está.

Tedes pensado colaboración con outras galerías ou outras entidades culturais a hora de xerar un evento colaborativo? Ou considerades que traballades de xeito máis aislado?

Antía: Fai pouco fixemos un proxecto co Concello de Lugo e saiu fantásticamente. E si que nos gustaría traballar máis.

Sergio: Estamos falando cunha asociación que se chama Fashion Art Institute, que intenta promover ou considerar a moda unha arte. Tamén cunha asociación de producción musical…

Antía: Tamén con Rubik, que intentan dinamizar a cidade de Lugo. E cun espazo de exposicións que vai abrir novo en Monforte, Casino Ateneo. Todo o que nos veña.

Sergio: Encántanos.

Antía: E tamén nos encanta facer proxectos fora da galería. Mola, e esperemos que siga sendo así. Molaríanos facer cousas no MIHL.

Como foi o trato co Concello de Lugo? Sabemos que foron organizadas diversas actividades, en concreto unha feira de autoedición, con mercadillo e djs.

Antía: A institución moi ben

Sergio: O área de cultura de Lugo é un área que quere crear moita cultura en Lugo. Entón moi guai, porque dende o primeiro momento aceptaron a idea, pareceulles moi boa e necesaria. Ademáis nestes tempos, queren e fai falta visibilizar que a cultura é algo que é seguro. Con eles moi ben, dentro do que é a institución a parte administrativa xa foi un pouco máis caótico.

Antía: Si que é un pouco caótico, á hora de facturar tamén.

Sergio: Tamén coa concepción que teñen da arte e da cultura, que non é a real, teñen unha concepción moi errónea, pero bueno.

Antía: Pero bueno, co concello moi ben, coa parte de cultura aínda máis. Son do BNG.

Foto: Laura Campos / Obras: “Muller páxaro” “Sin título” e “Buscando” de Andrea Sobrino

Nestes tempos co tema do Covid como é o diálogo cunha institución pública á hora de xerar eventos culturais?

Antía: Hmm… simplemente miran que cumplas as medidas. Recae máis en ti á hora de organizar que en que eles impoñan algo.

Sergio: Eles parten da base de que hai cumplir unhas normas e a partir de aí tes liberdade absoluta mentres cumplas esas normas. Por exemplo, os concertos. Obviamente tivo que ser dentro con aforo limitado, a xente sentada con distancia de seguridade… pero non nos prohibiron facer o concerto. Ao contrario, fomentábano.

Antía: No Vello Cárcere estaban contentísimos de que se fixeran movidas, que é o que queren, traballar.

Gustoume moito cando faláchedes da importancia da descentralización da arte. Fai pouco estaba falando cunha amiga que expuso na vosa galería e me dixo “joba, de repente Lugo parece a nova capital galega da arte!”

Ambos: TOMA!!!

[Risas]

Quería que me falarades un pouco diso. Porque xa non so a nivel do estado español, se non tamén a nivel galego. Sempre está todo en Santiago polo feito de ser a capital ou Vigo e Coruña polo feito de ser as cidades grandes. Despois había cousas esparcidas por Galiza pero moi poucas, moi efémeras e xa. Gustaríame saber que pensades vós e como vos sentides.

Antía: Eu é que non sei como sentirme, porque non entendo que pasa con Lugo. Con Lugo pasa algo raro.

Sergio: Hai unha marxinación a esta cidade que é inmensa e incríble. A todos os nivéis. Parece que non se quere que se fale de Lugo nin da existencia de Lugo.

Antía: Nin queren que a xente se achegue a Lugo se quera… porque non hai nin comunicación.

Sergio: Non hai nin autovía directa a Santiago, non hai un tren desde Santiago. Faltan máis da metade das comunicacións, básicamente. Os trens que pasan porque veñen de Madrid ou Barcelona e teñen que pasar por aquí. Pero é algo moi jevi en realidade. É un pouco o que dicías, a arte en Galiza céntrase en Santiago porque é a capital e Vigo ou Coruña porque son as grandes cidades. Eu síntome super feliz por ese comentario, faime moita ilusión, é o que eu buscaba dende un primeiro momento.

Antía: É que tiñades que ver o noso primeiro correo que lle enviamos á xente para presentarnos. Poñia algo como: “Solaina, un faro de arte que ilumina dende Lugo” unha cousa así rarísima.

[risas]

Sergio: Pero lograr iso estaría moi guai. Convertir a Lugo en algo que a xente atope no mapa e que digan “temos que ir a Lugo porque hai esto” e que a xente se veña.

Antía: Eu penso que estamos moi lonxe, eh, lonxe de ser aquí o máximo de Lugo. Pero penso que a xente está cada vez con máis ganas de facer cousas, e iso non se pode parar. Ademáis Lugo é tan pequeno que se apoia todo o mundo.

Como recibiu Lugo a chegada dunha galería de arte contemporáneo, e esta en concreto, que está orientada á difusión de artistas novos?. Aínda que antes contáchesme o da túa avoa e agora non sei como poñerlle a etiqueta [risas]. Pero é un espazo de difusión, e queiras que non, hai bastantes artistas que acaban de comezar, que son xóvenes, que non son moi coñecidos… Como recibiu Lugo a chegada desta galería? Sabedes tamén se había precedentes deste ámbito en Lugo?

Antía: Agora mesmo en Lugo hai unha galería con dúas sedes. 

Sergio: É unha galería, so que non ten espazo e entón aumentou. 

Antía: Aí sique teñen cousas bastante contemporáneas as veces. 

Sergio: Tenden a arte contemporánea pero de anos atrás.

Antía: De sus amiguis… [risas]

Sergio: Teñen do que se vende. Artistas que xa teñen unha reputación, que saben que son vendibles e se dedican a iso.

Antía: Había algunha que outra galería pero foron pechando… Abriu algunha outra… Pero o concepto como tal, o concepto Solaina eu creo que nunca o houbo en Lugo. Eu penso que á xente lle gusta, pero hai que afacerse a ter un hábito…

Sergio: Lugo ten unha pobreza cultural moi grande, enorme. De repente chegamos nós con isto, que é bastante chocante para o que era Lugo. O que falta é que a xente comece a visualizalo, coñecelo, e que comece a afacerse de que existe este tipo de cultura e este tipo de arte e comece a consumir.

Antía: Pero todo o mundo que ven, vaise encantado. Así que eu penso que guai.

Ademáis dos que xa máis ou menos coñecemos os que nos gusta a arte e a consumimos a miudo, algunha vez vos chegou un artista descoñecido, por exemplo, das aforas de Lugo dicindo “hei, teño isto”? Iso comeza a pasar?

Antía: Iso pasa mazo, pero despois non volven…

Sergio: Pasa moito pero as veces non volven.

Antía: Non me acordaba, pero agora que o dis, viñéronnos tres ou catro persoas para ensinarnos as súas cousas. De feito a última dixémoslle que trouxera máis cousas. Pero é que tamén a xente precisa os seus tempos, e estamos en tempos moi complicados, e eu penso que os procesos son máis longos. Entón, ainda que sí que ven xente, entendo que precisan os seus tempos para xestionar as súas movidas. Pero é moi emocionante cando ven xente que non coñeces de nada co seu traballo.

Pasando a redes sociais, como as xestionades? Como as usades a nivel mediático?

Antía: Pois nós somos instagrammers…

Sergio: É a que máis usamos

Antía: Raianos un pouco porque hai xente que nos di “non teño facebook nin instagram nin nada, como me entero?” non sei

Sergio: A nivel redes sociais a nosa xestión tampouco é que sexa unha marabilla.

Antía: Si bueno pero eu fago uns videos ben bonitos [risas].

Sergio: Intentamos crear un contido que o que faga sexa visualizar o que temos. Eu penso que o que si que facemos é crear unha estética dependendo da exposición. Que cada expo teña o seu propio mundo. E crear contido de rede a partir desa estética. O que sempre intentamos facer é darlle maior difusión ao artista ou artistas que expoñan, que a xente os coñeza. Creamos un pouco un arquivo de consulta para ver diferentes artistas. Subimos os catálogos porque cremos que deben ser compartidos. Facemos algo como unha biblioteca online.

Antía: Eu teño as miñas contradiccións con instagram. Non sei se a xente realmente lle fai caso realmente ao que está lendo.

Usades sobre todo instagram e tamén colgades cartaces pola cidade ademáis das redes sociais. Tedes páxina web?

Antía: Non. Temos un bigcartel e o outro día dixéronme que se podía facer un blog en bigcartel. Gustaríame darlle máis traballo a iso para que non sexa todo tan focalizado en instagram e que fora outro tipo de lectura. Non a lectura de instagram… eu odio instagram.

Foto: Laura Campos / Obras: “Tríptico do ser” + “A distancia” (video) LIVIA MORENO

A primeira pregunta é algo que a nós resultanos bastante interesante. Como foi adentrarse no mercado laboral da arte dun xeito autónomo nun tempo onde se produce unha pandemia mundial, que obriga aos comercios a sobrevivir ou, no último caso, a pechar. Neste contexto, plantexáchedesvos adiar a inauguración ou incluso o proxecto?

Antía: Eu coa inauguración sí que me plantexara adiala. Estaba que me moría, a verdade. A xente nos dicía “por que non inaugurades máis tarde?”. Pero é que se algo estou aprendendo neste tempo de pandemia é que ou fas as cousas ou non as fas. Por exemplo, no VAIA VAIA, dixéronnos se o facíamos máis tarde, pero é que se as facemos máis tarde non as imos facer.

Sergio: Ao final se esperas corres moito máis risco de non facelo que de facelo.

Antía: E coa tontería xa levamos catro inauguracións.

Sergio: E é necesario. A min isto demostroume, despois da cuarentena, máis que nunca, que o que precisaba era arte e cultura. É un sistema de evasión para a sociedade, e de atopar que hai un mundo, o da arte, que está fora do coronavirus. É un oasis, ves unha obra e non estás pensando “ah, coronavirus”. Estás pensando nesa obra. Paréceme moi importante e máis necesario que nunca.

Antía: Estamos nun tempo de merda. De estar aquí todo o día eu creo que estou nunha burbulla. Estamos nunha crise horrible de merda. Pero tamén penso que se non tivera pasado esta pandemia, tampouco sei se tivera existido Solaina.

Entendo o que dis da importancia de espazos como o voso, é fundamental nestes tempos. Nós tamén pensamos así, realmente sí que é un faro no momento no que estamos.

[Risas]

Pasamos a comentar o espazo da galería. Sodes un espazo no que a intervención mural e espacial está a orde do día. No piso de abaixo tedes murais agora mesmo, incluso intervencións e proxeccións. Tedes algún tipo de restriccións á hora de intervir na galería ou está todo permitido?

Sergio: De momento está todo permitido…

Antía: Sí, a non ser que alguén se lle de por facer juangarridos1… iso fora [risas].

Sergio: De momento non nos propuxeron nada que se escape do que se poida facer aquí. Bueno, estoume acordandoque quixeron facer algo con lume, e igual iso aquí pois… como que non [risas]. Pero penso que polo resto hai bastante liberdade de que o artista interveña como queira.

1 Antía aquí refírese a unha anécdota na que unha persoa tirou unha taza de váter que estaba solta ao sair do baño, por accidente. Antía e Sergio fixéronlla firmar.

Non é moi normal que nunha galería de arte que un artista chegue e pinte un mural onde queira. Iso é unha liberdade que se aprecia moito.

Antía: Está todo permitido a verdade. Ao mellor non te podes poñer a picar o chan da entrada… Pero a parte de abaixo a verdade é a parte máis libre que temos.

A montaxe destas expos realizanse pola vosa conta ou contades con axuda? Xa sexa dos artistas que expoñen ou de terceiros

Antía: As veces estaría guai que a xente nos dixese como quere que lle montemos as cousas. As veces veñen.

Sergio: Hai artistas que veñen, outros que sudan del coño

Antía: É moi complicado que todo o mundo se organice agora co da pandemia. Pero por agora confían bastante en nós e non tivemos ningún problema nese sentido. Normalmente facémolo nós, pero as veces veñen.

Sergio: Axuda de terceiros sí que tivemos, algún albañil ou carpinteiro. Pero tivemos máis axuda colaborativa que contratación de persoal.

Preferides a obra de gran formato ou a de pequeno formato? Co que iso conleva, que a de gran formato é máis dificil de vender, transportar e enviar, tanto para artistas coma para galeristas. E a de pequeno formato é máis doado de vender, é máis sinxelo de facer unha exposición con obra pequena que con obra grande… Cales son os vosos pensamentos neste aspecto?

Antía: É que nós non solemos mirar cal é o formato da obra. Vennos obra de todo tipo. Pero sí que é certo o dos envíos. Nesta última exposición queríamos que un artista trouxera unhas obras bastante grandes e foi un pouco dificil. Tivemos que comprar unha furgoneta. Furgoneta Solaina.

Sergio: Pero á hora de vender, penso que se vendeu un pouco variado. Tanto gran formato como pequeno formato.

Antía: Bueno é que por agora tampouco tivemos cousas tan grandes.

O gran formato, realmente, hai poucas persoas que poidan ter un gran formato na casa.

Antía: A min encantaríame ter aquí na galería obras de gran formato. Eu penso que cando a xente nos coñeza máis será máis doado vender gran formato. O outro día veu unha tipa a mercarnos un cadro para que lle combinara na súa casa, nas torres máis pijas de Lugo. E ao día seguinte volveu dicindo “é que non me combina”.

Déixanos contarcho!
Mantente ao día das nosas novidades uníndote agora á nosa lista de suscriptores.