Melanie Martinez – K12

Fecha de lanzamiento
6 Setembro, 2019
Discográfica
Atlantic Records
Xénero
Pop
A nosa puntuación
4.6

Melanie Martinez conseguiu situarse na primeira liña do pop internacional con Cry Baby (2015). O seu álbum debut non supuxo un éxito instantáneo, pero o alter ego Cry Baby -unha libre interpretación de Martinez na súa infancia, que representa o seu lado máis inseguro- foi calando pouco a pouco no seu público. O que nun primeiro momento parecía un simple LP, acabou converténdose nun proxecto audiovisual que se foi desenvolvendo durante máis de dous anos. En gran medida pola perseveranza da súa creadora, quen espremeu ao máximo a paciencia de Atlantic Records para que lle permitisen dirixir a friorenta de 11 videoclips.

Porque unha das razóns do éxito de Melanie Martinez, máis alá da súa singular estética de boneca de porcelana, é a constante ansia de autocreación focalizada no afondamento dunha personaxe propia. Desde esta premisa, tan extraordinaria na industria musical mainstream actual, partiu a película musical K-12. Se Cry Baby relatou a infancia da súa protagonista, agora Martinez nos leva por unha histriónica viaxe ao longo da súa adolescencia.

K-12 supón un ambicioso proxecto escrito, dirixido, musicado e protagonizado pola súa propia autora. Labrado minuciosamente ao longo de máis de dous anos, suporía unha grave inxustiza non poñer en valor os esforzos de Melanie Martinez á hora de concibir e realizar unha película de lograda fotografía e posta en escena. Pero o problema estrutural de K-12 como traballo musical consiste en que, mentres que si funciona como banda sonora, non o fai como álbum; sen o apoio visual da longametraxe, só se supón unha persistente reiteración das comúns agonías do instituto.

O disco implica un innegable receso respecto a Cry Baby. Martinez non abandona as particularidades que a definiron desde o principio: un estilo pop con deixes de R&B e hip hop, pistas sintetizadas en segundo plano e sons de obxectos comúns marcando o ritmo. Porén mentres que na súa ópera prima xogaba con constantes cambios de groove entre temas, en K-12 limítase a coller unha soa melodía ao longo de todo o álbum e facer pequenos cambios entre cancións.

Aínda así, entre a monotonía existen pistas máis que salvables. Wheels on the bus abre o álbum xerando unhas expectativas que nunca se chegarán a cumprir. Mestura impecablemente os sons dun autobús cunha inocente base melódica, mentres que a letra reza unha retorcida historia de acoso sexual a múltiples bandas (I know the driver sees it / I know he’s peeking in the rearview mirror). Show & Tell supón a peza máis persoal, na que se sincera sobre a súa controvertida fama (You say the cruelest words and yes, they break my heart / ‘cause I’m over here working my ass off). A simbiose entre Strawbery Shortcake é quizais o mellor corte do disco: un nervioso piano conduce a un retrouso hábil e pegadizo, culminando nun calmo final sintetizado. Polo demais, completamente esquecible.

A sensación que desprende K-12 é que a Martinez lle puido a ambición, que se puxo á cabeza dun proxecto demasiado grande para ela. Cando tes entre as mans escribir, dirixir e protagonizar a túa propia película, pouco tempo queda para retocar a banda sonora. E iso semella que foi o que lle pasou á creadora: non prestou a suficiente atención ao seu segundo álbum e non puxo o empeño necesario en coidar aquilo polo que realmente vai ser recordada. Porque a fin de contas, K-12 nunca tivo o potencial para ser unha obra mestra do cine musical contemporáneo, pero si un sólido regreso á música dunha artista envolta en polémica tras dous anos de parón.

4.6
Pódeche interesar...
Esmorga Fest 2020: Los Punsetes, Cariño e Yawners, primeiras confirmacións