Crash Team Racing e as microtransaccións

Un dos fenómenos da industria do videoxogo este pasado verán foi a remasterización dunha das xoias da Playstation: Crash Team Racing. O popular xogo de karts da exitosa franquía Crash Bandicoot tiña a atención que os seus fans demandaban tras 20 anos.

O remake chegou o 21 de xuño con moreas de contido adicional, pois, aparte do Crash Team Racing, o título contaba con personaxes e circuítos das súas dúas secuelas, Crash Nitro Kart e Crash Tag Team Racing. E, o que era máis importante, os seus desenvolvedores prometeran contidos descargables gratuítos cada mes a modo de Grand Prix competitivos co que conseguir todavía máis pistas, coches e personaxes novos. Nada de microtransaccións. A comunidade respiraba tranquila.

Por se aínda é precisa algunha explicación, as microtransaccións forman parte do máis novidoso modelo de negocio na industria: os usuarios efectúan pequenos pagos por pezas individuais de contido adicional como elementos estéticos ou diferentes utensilios ou personaxes xogables que axuden á hora de enfrontarse ao desafío proposto polos creadores.

Polo xeral, a meirande parte das veces pódense conseguir de maneira alternativa conseguindo moeda propia do xogo a medida que se vai disfrutando do título. É o modelo de negocio propio dos xogos de móbiles gratuítos, que ademais adoitan engadir límites ao tempo de xogo continuado que se poden evitar pasando por caixa.

As microtransaccións son aceptadas e aceptables –ata certo punto– neste tipo de produtos gratuítos. Tamén cando soamente serven para mercar complementos estéticos, pero comezan a ser un problema cando, por exemplo, en videoxogos competitivos, aqueles dispostos a gastar cartos en mellores equipamentos e personaxes obteñen vantaxes inxustas sobre os que non poden ou non queren. Isto é coñecido como pay to win e é unha práctica cada vez máis en desuso, pero que rexorde de cando en vez, como nas infames loot boxes –outro tipo de microtransacción na que se merca unha caixa virtual que proporciona produtos aleatorios– do Star Wars Battlefront II.

Volvendo ao Crash Team Racing: Nitro Fueled (nome oficial do remake), despois dun mes no que a recepción do videoxogo foi extremadamente positiva e todo o mundo alababa a idea dos Grand Prix pola rexogabilidade que ofrecía, Activision decidiu engadir microtransaccións ao título nun xiro dos acontecementos. Foi un movemento sucio e descarado por parte da editora estadounidense, pois todas as reseñas xa estaban publicadas e a falta de micropagos era un dos puntos fortes dun xogo cuxa estrutura se ofrecía moito a incluílos. A falta de honestidade e a tomadura de pelo a todos os seus usuarios fíxose patente e a comunidade protestou airadamente. Pero nada se podía facer xa.

Neste caso específico, os xogadores poden comprar con diñeiro real diferentes cantidades da moeda do xogo: as wumpa coins. Dende 2.500 por algo menos de 3 euros (2,49 dólares) ata 20.000 máis 4.000 de regalo por 30. Estas moedas, por suposto, pódense conseguir xogando: cada vez que o usuario disputa unha carreira obtén certa cantidade dependendo do posto no que quedou e da dificultade da pista.

Se se xoga na rede, ademais disto, hai diferentes multiplicadores dependendo de cantas carreiras se disputen (cantas máis, menos se obterá) e o día da semana (sábados e domingos gáñase máis). O máximo que se pode conseguir nunha soa carreira, con moita sorte, ronda unhas 600. Pola contra, se o xogador non conta coa subscripción online da súa consola (60 euros anuais en PlayStation, 20 en Nintendo), só poderá conseguir ata 80 dunha vez.

Resultado de imagen de crash team racing nitro fueled microtransactions
Activision esperou un mes para introducir os micropagos tras prometer que non os habería

O problema deste sistema é o prezo dos artigos na tenda interna. Para comezar, sempre está todo “en oferta”, un truco básico para impulsar aos usuarios a comprar. Un pack de produtos que só están dispoñibles temporalmente debido a que forma parte do Grand Prix mensual pode sobrepasar as 10.000 moedas wumpa, que é o que se pode mercar con 20 euros. Lembremos que este é dun título polo que hai que pagar 40 euros. Ademais, desde a implantación destes micropagos, os prezos na tenda interna do xogo subiron de maneira considerable.

Se ben é certo que todo o que se pode mercar é meramente estético e non ofrece ningunha vantaxe, trátase dunha estratexia predatoria animando aos xogadores a comprar compulsivamente porque todo está sempre de oferta e a tenda se actualiza cada 24 horas. Ademais, estes ítems exclusivos dos Grand Prix axudan a completar máis rápidamente os desafíos destes eventos mensuais (hai que conseguir moitos puntos nitro para desbloquear todo o que cada gran premio ofrece e as personaxes e karts exclusivos ofrecen multiplicadores de ditos puntos), polo que esa sensación de urxencia multiplícase.

En conclusión, Activision marcou un perigoso precedente cunha xogada que vai contra os consumidores e non fai máis que danar a industria, non polo feito de introducir micropagos –son un estándar hoxe en día–, senón por enganar aos xogadores e esperar a que a recepción do título fora positiva para comezar a facer que a xente pasara por caixa. Polo menos, desenvolvedores como Electronic Arts van de cara e sacan os seus produtos ao mercado coas famosas loot boxes xa incorporadas.

Pódeche interesar...
Triángulo de Amor Bizarro continúan a reinventarse con ‘Fukushima’