‘Alguén ten que morrer’, pero non entendemos moi ben por que

En agosto de 2018 chegou a Netflix A casa das flores, unha telenovela mexicana con toques de humor que acabou sendo unha das series máis comentadas daquel verán. Este outubro, o seu creador Manolo Caro presentou a miniserie Alguén ten que morrer. Porén, desta vez semella que o seu efecto vai ser ben distinto.

N’Alguén ten que morrer tamén vemos ese ton novelesco e ultradramático, e de novo dende unha perspectiva LGTB. Trátase a concepción da homosexualidade no franquismo a través de lesbianas no cárcere, malleiras a homosexuais, casamentos forzados… Como n’A casa das flores, a temática gay segue a ser un dos fíos condutores da serie.

A historia comeza cando Gabino (Alejandro Speitzer) regresa dende México a petición da súa familia, os Falcón, para coñecer á súa prometida. Para sorpresa de todos, faino acompañado dun amigo, Lázaro (Isaac Hernández), de quen se descubrirá que está namorado. Pronto xorden os rumores dunha relación entre ambos dentro do círculo da familia, de clase alta e tintes franquistas, ao tempo que se deixan entrever asuntos familiares sen resolver (o título non é por nada) típicos dunha telenovela.

Ao ton dramático súmaselle un esforzo constante por crear suspense, pero que non sabemos moi ben a onde quere chegar. E ese é o problema principal da serie. A súa estética grisácea e turbia, que indica que algo vai pasar, e o ambiente de tensión constante non se materializan ata a última secuencia da serie, onde todo se sucede tan atropeladamente e con tan pouca cohesión que o espectador non ten moito tempo de entender a motivación de cada personaxe. Semella que simplemente tiña que haber un momento de violencia para que o título da serie tivese sentido, e como non houbo onde cadralo antes, metérono ao final con calzador.

O punto positivo é que a miniserie acerta na forma. A estética, a música e o vestiario están conseguidos, métennos na historia e crean parte do seu interese. Iso se obviamos as minisecuencias extravagantes de cada personaxe tamén montadas cun sentido pouco lóxico entre escenas.

Por outra banda, non se entende como se desaproveita un reparto que nun primeiro momento era tan atractivo. O papel de Carmen Maura, que interpreta á matriarca dos Falcón, perde todo o sentido cando se decide non poñer en contexto o seu pasado máis alá de conversas esaxeradas coa muller do seu fillo (Cecilia Suárez), a quen odia irracionalmente, como é evidente nunha telenovela.

En xeral, personaxes que poderían dar moito máis xogo e amosar evolucións lóxicas e interesantes acaban sendo estereotipos completamente predecibles: un pai de familia franquista e machista, cunha esposa frustrada que ten unha aventura, unha avoa que non ten maior arco argumental que ser mala, Ester Expósito (de novo) no papel dunha rapaza que só é mala pero que ademais é guapa… O maior interese atópase na interpretación de Carlos Cuevas, de homosexual autorreprimido, pero tamén cunha historia que só se menciona de pasa.

Un cambio de formato mitigaría estes puntos febles, quizais cun maior número de capítulos que profundizase na evolución e pasado de cada personaxe e que situase mellor ao espectador ante un final que, sen ese engadido, é apresurado. Doutro modo, non acaba de entenderse o efecto da serie, máis alá de cuestións estéticas sen máis fin que o propio drama sen fondo argumental. Máis alá diso, Alguén ten que morrer é unha serie coa que pasar unha tarde para despois pasar desapercibida dentro do catálogo de Netflix.

Creador: Manolo Caro
Guión: Manolo Caro, Fernando Pérez, Monika Revilla
Fotografía: Lucas Vidal
Música: Ángel Amorós
Ano: 2020
País: México
2
Déixanos contarcho!
Mantente ao día das nosas novidades uníndote agora á nosa lista de suscriptores.