‘Loki’: A enésima redención do vilán (e de Marvel)

Ata o de agora, Marvel Studios está a cimentar un camiño interesante coas súas series. Se ben The Falcon and the Winter Soldier foi con diferencia a súa peor historia nestes 13 anos de UCM, o certo é que, de momento, estas obras parecen preocuparse bastante pola psicoloxía e as emocións dos personaxes, ao contrario do que acontece coas películas. A exploración dos traumas post chasquido de Thanos, alén dos resultados, está a levar ao universo superheroico de Marvel por unha renovador e inesperada senda. Nese contexto xorde Loki (Michael Waldron), unha serie que, psicoanalizando ao deus nórdico do engano e das mentiras, volve a gañarse a confianza do público e da crítica.

A serie comeza logo dos acontecementos vistos en Endgame: o Loki de 2012, arrestado polos Vingadores logo de intentar conquistar Nova York, escapa cunha das xemas do infinito. Porén, non tarda en ser arrestado por axentes da AVT (Axencia da Variación Temporal), unha organización que se encarga de procesar -é dicir: erradicar- a todos aqueles que causen algunha variación no que eles chaman a Sagrada Liña do Tempo.

Así, Marvel non só expande e xoga aínda máis co concepto do multiverso e as súas posibilidades, senón que lle ofrece a Loki a oportunidade para analizar e interpretar quen é e os seus por ques. E nesa exploración e introspección das características e múltiples capas do personaxe -confesións LGBT incluidas-, claro, brilla con moita forza Tom Hiddleston, que volve a cargar de matices a un Loki que se ten que enfrontar a si mesmo. En tódolos sentidos.

Ninguén agardaba a enorme química entre Loki (Tom Hiddleston) e Mobius (Owen Wilson)

Non obstante, xa que falamos das actuacións -e de como, por fin, as series lle están a ofrecer cancha aos actores para que se expresen-, cómpre falar de Owen Wilson e de Sophia Di Martino. O primeiro, que se mete na pel do axente Mobius, desenvolve unha das amizades máis improbables e ironicamente sinceras do UCM con Loki. E a segunda, que da vida a Sylvie, a versión feminina de Loki, é capaz de crear unha personaxe directa e emblemática que pronto conecta co espectador. Como conecta co protagonista; e é que, por estraño que poida soar, a serie explota o carácter narcisista das dúas personaxes cando estas… namoran. E o peor de todo non é iso. O peor é que funciona.

Non ten sentido, encántame

Poderíamos definir o maior acerto desta obra así: nada ten moito sentido, pero mola. Lonxe de tomarse en serio, Loki opta por un ton pulp, de serie B, moi disparatado e autoconsciente, que logra casar ben conceptos tan raros coma os que definen a propia trama: un deus nórdico dun grupo de superheroes que está atrapado na sede xigante dunha organización que vela pola continuidade do tempo en todo o universo. A serie parece atopar a tecla adecuada para que todo, incluso as ideas máis estrafalarias, funcionen.

Outros críticos con máis bagaxe e coñecementos ca min comparan ese mundo hiper burocratizado e tolo da AVT co cine de Terry Gilliam ou con cintas como Men in Black, con razón, pero eu tamén lle atopo certos parecidos coa banda deseñada de Asterix e Obelix – a marabillosa historia das Doce probas de Asterix, por exemplo-, co absurdo cómico como obxectivo primordial. Aínda que a referencia principal, dada a temática dos viaxes no tempo, a multipersonalidade e ese ton pulp, é Doctor Who.

Cocodriloki é algo que existe (e deberiamos agradecer que así sexa)

Da a sensación de que Marvel Studios entendeu que a ciencia ficción máis tola e abertamente naíf non está relacionada coa profundidade e o bo desenvolvemento de personaxes. De feito, ao contrario. Como dicíamos antes, as series do UCM estanse a preocupar polos seus personaxes e temas, e Loki, entre outras cousas, exponse como unha reflexión sobre o destino; como un tratado sobre determinismo. Faise preguntas como: podemos cambiar o noso destino? Está Loki destinado a ser malvado e un perdedor ou pode evolucionar e mellorar? Leva sempre o libre albedrío ao caos?

E vale, non chegará a un nivel de introspección incrible, pero é innegable que iso está aí. E que pode chegar, incluso, a reflexións e clímax emocionais potentes, postulando a Loki como o que no fondo sempre foi –o líder dos perdedores, o capitán dos desclasados e raros– e, tamén, trazando un auténtico arco de redención para un vilán, agora mutado en heroe, capaz de sacrificarse polos demais.

Ou que pode ter ideas bonitas e enxeñosas, como comparar o amor cunha daga máxica ou establecer as motos de auga como obxectos utópicos. Porque a ciencia ficción, ben levada, é un lugar marabilloso no que todo pode ser. Incluso, a totalidade mesma: o multiverso, que esta serie, no seu gran final, abraza a mans cheas, sinalando a máis que posible ruta para as seguintes fases e macroeventos do UCM, como sucedera antes con Thanos e as xemas.

Loki, en definitiva, é unha serie na que prima o bo facer: sabe o que quere ser, e ten un guión e un deseño de produción que ademais de brillantes son fieis a esa idea. E, aínda por enriba, conta con xente moi capaz para todos os departamentos, o que lle concede forza e unidade como conxunto, empezando polo deseño dos vestiarios e dos escenarios.

Sen ser unha serie de moitísima acción, Kate Herron -directora principal- constrúe cun falso plano secuencia perfectamente executado unha das escenas de acción máis espectaculares e mellor dirixidas do UCM no episodio 3; e sen ser a máis épica das aventuras, Natalie Holt fai unha banda sonora ben chula e icónica -moi herdeira de Hans Zimmer, iso si-, que sobresae un pouco nun contexto de monotonía e igualdade. En fin: oxalá as series que están por vir se parezan un pouco a este Loki. Ou ao de outro universo, claro.

Directora: Kate Herron Guión: Michael Waldron (creador), Tom Kauffman, Elissa Karasik, Bisha K. Ali, Eric Martin. Fotografía: Autumn Durald Música: Natalie Holt Ano: 2021 País: Estados Unidos
4
Déixanos contarcho!
Mantente ao día das nosas novidades uníndote agora á nosa lista de suscriptores.