‘O practicante’: Cando o mentireiro tamén é coxo

Á hora de introducir unha personaxe parapléxica nunha película, o máis común é facelo de xeito que o espectador sinta mágoa por ela ou admiración pola súa forma de afrontar as súas difíciles circunstancias. O que xa non se ve tanto é conseguir que o público chegue a desprezar por completo a alguén nesa condición, logrando desbotar calquera tipo de empatía que se puidese ter por el. Despois de todo, quen dixo que non poder moverse fose un impedimento para ser un psicópata? Sendo claros, o que atopamos en O Practicante non é máis que outro exemplo de superación. Só que un moi distinto dos que estamos afeitos.

A primeira escena do filme marca de forma perfecta o ton do que veremos na seguinte hora e media: unha parella atrapada nun coche virado despois de sufrir un terrible accidente, sufrindo pola opresiva situación que ameaza con acabar coas súas vidas. Isto á súa vez serve de escusa para introducir ao protagonista, o técnico de emerxencias sanitarias que acude en ambulancia para axudalos. Ángel (Mario Casas), desempeña unha nobre profesión, pero non por iso se trata dunha persoa que destaque pola súa boa vontade.

Roubarlle pertenzas ás persoas que non conseguen salvar para vendelas despois ou intentar forzar á súa parella a ter relacións con el cando esta non quere son algunhas das “pequenas” pistas que nos indican a súa verdadeira natureza. Precisamente, é na súa relación con Vane (Déborah François) onde radica o principal conflito do novo filme de Carles Torras, quen xa explorara en filmes como Jóvenes (2004) ou Callback (2016) o tipo de violencia que aquí busca representar: o da nacida por causa dos celos.

Está claro dende o principio que Ángel non é moi estable; con todo, é a partir de perder a mobilidade do tronco inferior, por culpa de sufrir un accidente de tráfico, cando o monstro que sempre levou dentro comeza a xurdir. A película non perde o tempo mostrando o proceso de aceptación da súa nova realidade, pois considera que isto xa se contou demasiadas veces. No seu lugar, tan só uns poucos minutos tras ver o accidente e cunha única escena de lamentos na ducha, xa entramos de cheo na nova dinámica da parella. Se xa existía tensión polos seus falidos intentos de ter un fillo, unida ás tóxicas sospeitas por todo o tempo que Vane pasaba fóra estudando, agora Mario atópase máis susceptible e paranoico que nunca.

A partir dese punto, vemos os seus intentos por controlar á súa parella e o seu descenso ata a absoluta psicopatía marca Mentres Durmes (2011), sendo así testemuñas de actos tan pérfidos como desagradables. Aprecio que esta non sexa unha historia sobre unha persoa boa que cae no lado escuro por culpa das súas circunstancias; o que se nos narra é a historia dunha mala persoa que emprega a súa discapacidade para ser aínda peor. Mentiras, asasinatos, abusos… E todo, sen baixarse da cadeira de rodas.

Para ser o seu primeiro malo maloso en quince anos de carreira, o certo é que a actuación do cada vez menos “encasillado” Mario Casas resulta máis que digna nun papel demandante dun gran esforzo físico e mental que sen dúbida logrou cumprir, coma xa pasara en O fotógrafo de Mauthausen (2018). Vale si, quítase a camiseta, pero polo menos nesta ocasión está argumentalmente xustificado polas sesións de rehabilitación. Son os seus xestos e os seus matices o que acaban de redondear o personaxe de Mario, no cal mesmo ás súas eleccións de vestiario din moito sobre el; levar esa camiseta cun debuxo dun can xusto despois da escena do filete de alfinetes é pura maldade.

Tampouco teño queixa cos correctos secundarios de Celso Bugallo, Guillermo Pfening e María Rodríguez Soto que, se ben non son os máis carismáticos do mundo, si que serven para axudar a afondar na psique do noso protagonista. Onde si que xa me atopo máis contrariado é á hora de falar sobre a Vane de Déborah François, interpretada con máis carisma e encanto que a típica vítima-mártir, pero cuxa personalidade ao longo do filme non se me acaba de corresponder co sorprendentemente maquiavélico- pero satisfactorio- final ao estilo Gone Girl (2014). É igual de sorprendente, por certo, ver a breve mención ao covid-19 que se fai na película para posteriormente imaxinar un futuro libre de mascarillas.

En conclusión, o thriller escrito polas seis mans de Hèctor Hernández Vicens, David Desola -quen xa dera a campada este ano con O Foxo– e do propio Carles Torras, trátase dunha peza concisa e ata certo punto clásica, aderezada de forma correcta pola tensa e funcional banda sonora de Santos Martínez e narrada nuns adecuados 100 minutos nos que nin sobra nin falta nada.

Non é que se reinvente a fórmula, pero polo menos ofrécese unha curiosa versión do mítico tolo celoso asasino e desenvólvese de maneira bastante efectiva, así que como mínimo resulta interesante. Iso si, todo o argumento radica no estudo da figura de Ángel, tan odioso e carente de valores positivos que é entendible que haxa quen non desfrute ter que acompañalo na súas morbosas maquinacións durante toda a película. Centrarse en desenvolver unha personaxe tan pérfida é a maior fortaleza do filme, pero tamén a súa maior desvantaxe.

Director:Carles Torras
Guión: David Desola, Hèctor Hernández Vicens, Carles Torras
Fotografía: Juan Sebastián Vasquez
Ano: 2020
País: España
2.5
Déixanos contarcho!
Mantente ao día das nosas novidades uníndote agora á nosa lista de suscriptores.