‘O veciño’, superheroes de Malasaña

A nova proposta de Netflix dentro da súa vertente española é O Veciño, unha serie baseada no cómic homónimo de Santiago García e Pepo Pérez, publicado en Astiberri por primeira vez no 2004. Unha obra que nos presenta a un superheroe “da rúa”, con problemas terrenais e comúns, fáciles de identificar para o resto dos mortais, nunha especie de Superlópez actualizado, pero aínda máis costumista.

O atractivo da serie, máis aló da súa premisa, provén de quen está detrás das cámaras, o director Nacho Vigalondo, creador dalgunhas das longametraxes de ciencia ficción máis atrevidas do panorama español, con apostas coma Os Cronocrímenes (2008) ou Colossal (2016). Da súa man podemos esperar, a pesar de non ser o creador da serie, unha mirada máis alternativa do habitual, e mentres se visiona a serie, podemos atisbar que o tivo que pasar moi ben gravándoa.

A historia vai dun pailán que recibe poderes como super forza ou voar, e que coa axuda dun veciño tentará ocultarlle á cidade e, en especial a súa moza, os poderes que adquiriu, todo envolto nunha trama amorosa que se vai misturando con outros feitos secundarios. A historia encádrase nun barrio obreiro de Madrid, nun edificio do que imos coñecendo algúns veciños. Pero isto non é Historia dunha escaleira de Buero Vallejo, senón que a narración segue unha liña fundamentalmente humorística, en termos moi castizos, humor “de andar por casa”, á maneira tradicional do costumismo español, enfocándose no patetismo e no absurdo, pero modernizado a fórmula.

Mencionar este tipo de humor pode provocar certos prexuízos nos espectadores máis experimentados á hora de afrontar a serie, pero o seu formato sitcom entronca a perfección con este ton, afastándose das comedias da televisión tradicional, xa que media hora destas gracias entra mellor que dúas. Hai certa percepción de que a narración non avanza entre episodios, pero o que vai pasando é suficientemente satisfactorio (no meu caso, polo menos) como para seguir adiante, sobre todo cimentando un interese especial nos aspectos máis secundarios da serie.

Os protagonistas, Quim Gutiérrez e Clara Lago, teñen certo encanto curioso dentro do paspáns que son. Sobre todo no caso del, que encarnando ao superheroe constrúe un personaxe odioso, egoísta e estúpido, é dicir, facilmente identificable para calquera espectador. A ironía do feito que eses poderes caeran en tal especimen é o fío do que vai tirando a trama para crecer. Pero o reparto comeza a brillar con máis intensidade canto máis nos centramos non secundarios, sobre todo co pueblerino estudante de oposicións Jose Ramón (un xenial Adrián Pino) e a veciña rebelde Julia (unha encantadora Catalina Sopelana). O resto do elenco comprende un veciño camelo/drogadicto, dúas anciás xemelgas, o dono dun bar máis inocente do mundo e un cadeliño lisiado que responde ao nome “Perruedines”, que xorde na serie como unha especie de Baby Yoda hispano.

A historia chega a adquirir certa profundidade máis aló das interrelacións entre personaxes, e contén certa crítica ao mundo do xornalismo, das redes sociais e, sobre todo, cara as casas de apostas, en xeral cara o modelo capitalismo da sociedade, sobre todo na voz do personaxe de Julia (non presente no cómic orixinal). Dun xeito brusco (entendendo que non se enlaza demasiado coa narrativa principal) desátase unha subtrama bastante longa destinada a esta problemática, que ameaza sobre todo aos barrios máis humildes do país, centrándose e ridiculizando directamente a xente coma Carlos Sobera. Sendo sinceros, está metida un chisco con calzador, pero a importancia da inclusión do tema nunha serie coma esta é algo a destacar e alagar, onde a pesar de haber un superheroe, este non pode estar máis cos pés na terra.”Ogallá superheroes así en Marvel”, que pensaría Scorsese.

A pesar de que a localización é un barrio obreiro da capital, a serie parece que vai dirixida para o barrio de Malasaña. Cada imaxe, cada personaxe, ten aroma ao Madrid indie por todos lados, que se perfila sobre todo na música, con ese “Mi máquina de bailar” versionada por Joe Crepúsculo presente moitas veces, varias referencias no guión a Mecano, ou música de fondo que apela ao espectador indie coma Zahara, Betacam ou Putochinomaricón, con certas concesións para o público máis novo, coma Bejo ou Bad Gyal. Na trama ata se forma un pequeno grupo de persoas que se autodenomina “A policía do Karma”, en referencia a Radiohead. Os creadores non nos poden deixar máis claro o fans que son da Movida Madrileña, e a serie coloca o seu público obxectivo na xente que poderías atopar calquera noite na Joy Slava ou na Riviera.

Paga a pena ver O Veciño, material que pode servir como vía de entrada para xente afastada do panorama español, ou para certa xuventude que rexeita producións con este orixe porque non se identifica con el. Esta serie, de carácter moderno, quizais non innovador, pero con toques atrevidos e atractivos, pode ser esa porta cara unha nova visión do mundo audiovisual que hai en España. E unha vez aí, xa veremos como levalos a “O que Arde” ou “Dor e Gloria”.

Creadores: Sara Antuña, Carlos de Pando

Guión: Miguel Esteban, Raúl Navarro, Santiago García, Pepo Pérez

Fotografía: Jon D. Domínguez, David Valldepérez, Miquel Prohens

Música: Pablo Parses, Jamie Summer

Ano: 2019

País: España

3
Déixanos contarcho!
Mantente ao día das nosas novidades uníndote agora á nosa lista de suscriptores.