‘Orixes Segredas’, ser friki non é un crime

Este é un filme moi enganoso. Saltou á sociedade hai uns tres meses, cun tráiler de minuto que foi apaleado en Twitter, onde un grupo de frikis esterotipados ata a médula, á forma do prototipo construído na infame The Big Bang Theory, adoptaban o papel de bullies cun home traxeado. Non sei se a promoción que Netflix fixo desta adaptación do libro homónimo de David Galán Galindo (quen tamén dirixe a película) foi a adecuada, xa que por unha banda deu a coñecer o filme, pero por outro lado fixo que o público se construíse unha imaxe dela moi perniciosa e afastada do resultado final.

Desde un primeiro momento hai un impacto tanto visual coma de ton, xa que nos mergullamos nunha historia de suspense fría e dramática (quizáis demasiado), pero que se inscribe dentro dun entorno relacionado co ambiente friki. Esta dicotomía vertebra a identidade do filme, que se atopa entre un thriller castizo interesante, pero tampouco sorprendente; e unha comedia relacionada co frikismo, sobre todo cos cómics de superheroes, onde o ton é máis colorido.

A integración do mundo cómic é potente e moi interesante na parte máis seria, dentro da narrativa de suspense, sendo unha peza clave na serie de crimes que se figuran, nunha sucesión que recorda á Se7en, en forma  de homenaxes aos superheroes máis míticos da Marvel e de DC. Pero, a súa vez, na parte da película que pretende ser máis lixeira e cómica é onde volvemos ao cringe que nos deu o tráiler, con situacións que non fai máis que afondar nos estereotipos tradicionais sobre os lectores de cómics, sen que se contrúa un relato claro contra esa imaxe, senón que lle dá unha aperta para edificar aos personaxes.

Temos un trío protagonista onde un home chapado á antiga, cos prexuízos típicos contra os frikis, se ten que levar ben co seu completo contrario, o dono dunha tenda de cómics, que presenta unha imaxe anticuada que ata recorda ao inadaptado dono da “Mazmorra do Androide” dos Simpsons. O que cabería esperar como unha narrativa onde os dous chegan a comprender o papel do outro, convértese nunha serie de conversacións (que deberían dar gracia e son máis ben incómodas) entre posturas radicais, onde a película parece tomar parte cara a dicirlle ao espectador que “os frikis en realidade son boa xente”, unha mensaxe cuestionable contra a que eles mesmos van en contra ao amosarnos ese mundo como pechado e absurdo.

A terceira en discordia é a única personaxe feminina, unha inspectora xefa de policía, con mala uva, otaku e cosplayer, interesantísima, á que apenas se lle da bola, e que acaba (sic) como interese romántico. Todos carecen dunha profundidade axeitada (as relacións entre eles avanzan á desesperada, de forma artificial), e os propios actores parecen non estar na mesma onda da película, polo ton difuso da mesma, en contraposición ao que pode pasar na serie similar en temática O Veciño. Cabe destacar que tamén sae Antonio Resines, que creo que é un dato que sempre gusta.

As sensacións son coma mínimo agridoces, sobre todo cun final no que o thriller queda dominado pola parte superheroica, volvendo a rozar o ridículo e, tras unha historia moi ben fiada, a inverosimilitude. O que ben podería ser un thriller moi entretido con certas homenaxes cariñosas e divertidas ao mundo friki (un momento Stan Lee e a sintonía clásica da serie animada de Batman, por exemplo), queda empañada por varios momentos que nos fan poñer os ollos en branco, e unha mensaxe gris, no que semellan tratar de vencer os estereotipos frikis da peor maneira posible. Cando España se mete no mundo superheroico, Thanos faise presente, porque o cringe, coma el, vólvese inevitable.

Dirección: David Galán Galindo
Guión: David Galán Galindo, Fernando Navarro
Música: Federico Jusid
Fotografía: Rita Noriega
Ano: 2020
País: España
2
Déixanos contarcho!
Mantente ao día das nosas novidades uníndote agora á nosa lista de suscriptores.