‘Os rapaces da banda’: Non hai nada máis visto que un gay imitando a Judy Garland

Cando Mart Crowley estreou Os rapaces da banda en off-Broadway, os tempos eran ben diferentes. En 1968, os dereitos da comunidade LGBT estaban fóra de todo debate público; para a sociedade occidental, existían prácticas homosexuais, mais non persoas homosexuais. Antes do disturbios de Stonewall e da crise da SIDA, nun exercicio de “ollos que non ven, corazón que non sinte”, a raiba e a loita pola aceptación non transcendía á opinión pública.

Por iso, nun momento pre-Stonewall, o mero feito dunha obra teatral onde oito homes homosexuais se reunían para, basicamente, tirarse os trastos á cabeza nun exercicio de auto-odio socavado, era un acto absolutamente transgresor. No material bruto d’Os rapaces da banda non se palpa ningún tipo de reivindicación LGBT, pois o mesmo prisma desde o cal se constrúe a obra exclúe o punto de vista heterosexual e, polo tanto, un conflito candente coa orientación sexual considerada como socialmente correcta.

En 2018, con motivo do 50 aniversario da obra, Ryan Murphy e Joe Mantello decidiron levar Os Chicos da Banda a Broadway sen modificar o libreto. E deste revival é de onde nace a película de Netflix, que copia e pega impulsores, reparto e guión. Polo tanto, salvo unha breve introdución onde se nos presentan aos oito asistentes á velada, uns cantos flashbacks cuxo único fin é recrear de forma visual -e lixeiramente morbosa- un pouco de nudez e un breve epílogo, todo o que observamos no filme supón unha reprodución exacta do produto orixinal.

Toda a acción acontece no piso de West Village -con reminiscencias da residencia de Holly Golithly en Almorzo con diamantes– do remilgado e gruñón Michael (Jim Parsons), con motivo do aniversario de Harold (Zachary Quinto). Antes da chegada demorada deste, quen fai uso da elegancia de quen se fai esperar, aparecen en escena o resto de convidados: o insulso Donald (Matt Bomer), o carismático Larry (Andrew Rannels) e o seu amante recentemente divorciado e masculino Hank (Tuc Watkins), o doce Bernard (Michael Benjamin Washington), o afeminado e estridente Emory (Robin de Jesús) e o prostituto (Charlie Carver) contratado por este último como agasallo para o condecorado.

Cada un deles personifica un diferente modelo típico de home homosexual; e como tal, desenvólvense unha velada na que, a medida que transcorren as horas, o alcohol, os rancores e a ira se van facendo cada vez máis presentes. Terminantemente, todo xira entorno ao odio: entre eles mais, sobre todo, cara un mesmo. E nese despregamento de cada un dos arquetipos, todos os actores fan un traballo interpretativo excepcional, do que cómpre destacar ás estrelas do reparto: Jim Parsons como anfitrión tan resentido e vil que custa comprender como puido chegar a colleitar seis amigos, e un enigmático e estrafalario Zachary Quinto, cuxas limitadas liñas son todas sentencias tan ben oradas como lapidarias.

O máis interesante d’Os rapaces da banda supón a creación dunhas expectacións que nunca aterran. Cando o vello amigo de Michael -e descoñecedor da súa orientación sexual-, Alan (Brian Hutchison) se presenta no piso inesperadamente, comeza a xestarse a evocación dun misterio que finalmente nunca chega: por que Alan sinte a necesidade imperiosa de reunirse con Michael? Garda algún segredo que precisa confesar? É este segredo o punto de xiro esencial da película? Acaso é Alan un homosexual no armario?

Os asistentes reúnense como nove sospeitosos nun misterio de Agatha Christie mais, finalmente, descubrimos que non hai misterio ningún. Nin un propósito claro, nin unha mensaxe máis aló da conversa envelenada e da expresión dun odio tóxico e individual. A medida que avanza a trama, comeza a producirse un efecto reminiscente ao Anxo Exterminador. Semellan atrapados no escenario único por unha forza inexplicable, pois ningún expresa o mero ánimo de marchar dunha velada que, máis que unha festa, recorda a un pesadelo.

O título escollido para a obra por Mart Crowley provén da adaptación de Naceu unha estrela de 1954, cando James Mason lle di a Judy Garland: “Estás tocando para ti e para os rapaces da banda”. Judy Garland foi -despois de San Sebastián- a primeira icona gay da historia, nos tempos pre-Stonewall. Mais observándoa con proxección histórica, da súa figura emana pura nostalxia e unha inxenuidade tinguida de estética camp, moi afastada do espírito reivindicativo das iconas LGBT que o movemento foi colleitando no último medio século -Marsha P. Johnson, Gloria Geynor, Sylvester-.

É nesta veneración aínda vixente a Judy Garland desde onde se pode entender a adaptación cinematográfica d’Os Chicos da banda de Mantello e Murphy: non engade nada novo de utilidade para os tempos actuais, pois a expresión do odio e as actitudes homófobas inconscientes dentro do colectivo xa foron ben manidas nas representacións audiovisuais desde a estrea da obra en 1968 -só basta con ver un capítulo de Will & Grace ou de RuPaul’s Drag Race-.

O propósito d’Os Chicos da banda vén sendo o mesmo que o dos esforzos de Ryan Murphy con Hollywood. É a expresión dunha estética campy e a paixón pola nostalxia doutros tempos máis glamorosos de onde xorden todas as intencións. Mais desta vez, atopámonos cunha bo pulso de diálogos e monólogos ben desfrutables, expresados de xeito verbal e non verbal por un reparto de intérpretes de luxo.

Director: Joe Mantello
Guión: Mart Crowley, Ned Martel
Fotografía: Bill Pope
Ano: 2020
País: Estados Unidos
3
Déixanos contarcho!
Mantente ao día das nosas novidades uníndote agora á nosa lista de suscriptores.