‘Saint Maud’: Motivos para ser ateo

Nos últimos anos, o cine de terror está a vivir moitos cambios. E hai un debate aberto enriba da mesa do que convén mollarse. Por unha banda están os defensores de que o cine de terror debe transgredir a realidade mediante unha mitoloxía contundente fronte aos defensores da nova onda de filmes de terror que utilizan elementos clásicos do cine de xénero para falar doutras cousas máis cotiás e introspectivas. Isto ao non final non é máis que unha falsa dicotomía.

Independentemente das filias persoais, está moi ben que podan convivir perfectamente filmes como A bruxa de Robert Eggers, Midsommar de Ari Aster, ou Babadook de Jennifer Kent; películas que buscan ir máis aló e ser transcendentes con obras como a serie 30 moedas de Álex de la Iglesia, un produto de entretemento puro consciente de selo. Eu creo que ambas ondas están máis en forma que nunca, e aínda que no persoal polo xeral desfruto do terror, por así dicilo, máis clásico, no cine non debería haber bandeiras e se deberían buscar boas películas. Nin máis nin menos. Porque un filme non se debe valorar pola súa temática.

E no primeiro grupo está Saint Maud, a primeira longametraxe de Rose Glass. O filme presenta a Maud, unha coidadora de persoas dependentes que cuxa fe en deus é o que a move a espertarse polas mañás. Esta muller dáse a entender que ten un pasado certamente escuro e se nos mostra como ela cre en deus, entre outras cousas, porque o pode sentir empiricamente. Porque sentiu a chamada. E como non vas seguir algo que podes sentir verdade?

O filme nárrase dende a súa perspectiva e utiliza este relato en principio fantástico para reflexionar sobre os límites da fe, sobre o odio (e o auto odio), sobre o sentimento de culpa, sobre a necesidade do castigo. Sobre unha sensación de baleiro inherente á vida. E non me parece casualidade nin que a directora sexa nova nin que sexa muller. Porque este filme ten presentes estes elementos dunha forma que se entenden mellor se se entenden estes dous factores.

A través da relación entre a protagonista (interpretada dun xeito soberbio por Morfydd Clark) e a enferma terminal á que coida, o filme explora dun xeito moi concreto a morte (e o xeito máis adecuado de facelo) contrapoñendo os diferentes visións nun imaxinario onde a protagonista só atopa o seu camiño da luz canto máis se somerxe no seu propio trastorno mental.

E, por suposto, Rose Glass fai un labor excepcional cun estudo dos interiores soberbios que poden lembrar por momentos ao Bergman máis místico. Elabora un exercicio nada convencional de mesturar elementos claramente impresionistas con rotundamente expresionistas. Crea un cóctel potente que xoga dun xeito activo coas expectativas do espectador e o que sabe para crear un suspense dun xeito que nos pode levar a Hitchcock sendo un cine transversalmente diferente ao seu.

Saint Maud é moitas cousas, pero sobre todo é unha boa película. Feita con mimo e sen querer transcender por si mesma, non se ve no seu propio embigo para narrar, senón que ten unha mensaxe que contar e conversa sen problema con quen a ve. Con planos realmente impresionantes, como o último do filme que remata de resignificar todo o anterior, e que dun xeito paralelo podería ser un decálogo con motivos para ser ateo. Polo menos iso é con unha das cousas que quero quedar. Maud será unha santa, pero conversa con Deus porque está soa.

Dirección: Rose Glass Guión: Rose Glass Fotografía:Ben Fordesman Adam Janota Bzowski Ano: 2019 País: Reino Unido
4
Déixanos contarcho!
Mantente ao día das nosas novidades uníndote agora á nosa lista de suscriptores.