Arca amosa a súa cara máis accesible en ‘Kick I’

Release Date
26 Xuño, 2020
Discográfica
XL
Xénero
Glitch Pop
Our Score
7.4

É probable que a maior parte da xente que escoitou música producida por Arca en realidade nunca teña escoitado unha canción de Arca. A artista venezolana traballou de produtora en álbumes como Yeezus (2013) de Kanye West, Vulnicura (2015) de Björk ou o EP2 (2013) de FKA twigs. Porén Arca xa publicou catro discos de estudo e outras tres mixtapes, que se ben nunca chegaron ao público mainstream, foron gañándolle un nome propio a Arca na escena actual da electrónica experimental.

O último destes traballos, KiCk i, é sen lugar a dúbidas o disco máis accesible de Arca ata a data. Desta vez, a experimentación mantense pero deixa oco a cancións con estruturas máis definidas, onde a voz ten máis protagonismo que nunca. Tamén é un álbum cun concepto moi claro, a ruptura dunha ollada binaria, especialmente en relación ao xénero (a propia Arca identifícase como unha persoa de xénero non binario), pero tamén respecto a outros aspectos como a linguaxe ou a propia natuerza humana nun mundo cada vez máis dominado pola tecnoloxía.

A primeira canción deste disco, Nonbinary, é toda unha declaración de intencións tanto dende o punto de vista lírico como sonoro. Cunha produción minimalista ao comezo que pouco a pouco vai gañando capas e agresividade, Arca aproveita esta introdución, entre falando e rapeando, para autoreafirmar a súa identidade. Porén, a segunda pista, Time, supón todo un contrapunto a este comezo, mediante unha produción que lembra a unha revisión moderna e máis ambiental do synthpop acompañada de melodías cantadas cunha voz cun timbre marcadamente feminino que contrasta co de Nonbinary.

En Mequetrefe Arca aposta por misturar o reggaeton cunha produción característica do IDM e o glitchpop e unha letra desta vez en castelán. O resultado sen lugar a dúbida resulta sorprendente e novidoso á vez que bailable por momentos, pero a estrutura da canción fai que non conduza a ningures.

Kick I tamén conta con varias colaboracións. Quizáis as de Björk e Rosalía sexan as que máis espectación xeraron pero en boa medida tamén resultan as menos interesantes. En Afterwards a artista islandesa canta un poema de Antonio Machado en castelán sobre unha produción de Arca menos radical que noutras pistas do disco. O resultado aseméllase máis ao que acostumamos a escoitar nos últimos discos de Björk que ao resto de Kick I, sen tratarse ademáis dunha das interpretacións máis memorables da islandesa.

En KLK Arca recorta a pista vocal de Rosalía en fragmentos que reordea de maneira constante ao longo da pista deshumanizando unha interpretación caracterizada por todo o contrario. Porén, a produción é guiada por un loop de sintetizador e un ritmo que lembra demasiado a unha versión máis distorsionada de Con Altura, mentres que Rosalía segue a caer nos clichés cada vez máis habituais das súas letras, moi alonxados do traballo lírico de El Mal Querer.

Acontece todo o contrario en Watch, que conta coa colaboración de Shygirl e en La Chíqui, da man de Sophie. Nestas pistas, enmarcadas na cara máis agresiva deste disco, a produción de Arca amosa a súa cara máis orixinal, acompañada das voces destas vocalistas que aportan o seu gran de area ao son que caracteriza este traballo.

Kick I é sen lugar a dúbidas o traballo máis accesible de Arca. A pesares de seguir sendo unha música moi afastada dun son mainstream, este álbum pode ser o lugar máis axeitado para adentrarse na discografía de Arca. Con todo, trátase dunha aposta que queda a medio camiño. Ao longo das doce pistas que compoñen Kick I atopamos momentos menos orixinais que en traballos anteriores de Arca, mentres que aquelas pistas que tratan de achegarse máis ao pop seguen sen funcionar de todo neste xénero.

7.4
Déixanos contarcho!
Mantente ao día das nosas novidades uníndote agora á nosa lista de suscriptores.