‘The Ascension’, o panteón sónico de Sufjan Stevens

Release Date
25 Setembro, 2020
Discográfica
Asthmatic Kitty
Xénero
Art pop
Our Score
7.8

Resulta case imposible non disociar os dous grandes lanzamentos musicais da pasada semana, publicados con tan só tres días de diferenza: o último traballo de Fleet Foxes, Shore, e o novo proxecto en solitario de Sufjan Stevens, The Ascension. A banda de Robin Pecknold e o cantautor de Michigan comparten un público obxectivo moi similar, pois nun momento das últimas dúas décadas, movíanse en augas estilísticas semellantes. Ata que Sufjan publicou Carrie & Lowell en 2015, ningún disco de folk lle puidera facer competencia á acollida que tivera o Helplessness Blues (2011) dos Fleeties.

Mais os tempos cambian e os artistas evolucionan, e Shore e The Ascension non comparten nin unha soa similitude. Cando escribía sobre Shore hai uns días, referíame ao mesmo como un álbum de folk extremadamente accesible, tan lixeiro coma profundo, que desprendía un aroma a optimismo capaz de ocultar toda a merda que nos rodea. Pecknold fala de converter a tristeza en coñecemento e felicidade; en troques, The Ascension supón unha opus magnum que, en última instancia, sentencia a berros: “Estou farto”.

Para o ouvinte cuxa experiencia con Sufjan Stevens se limite nos seus traballos máis coñecidos –Carrie & Lowell e a banda sonora de Call Me By Your Name-, a escoita de The Ascension será, canto menos, impactante. Chocando co intimismo que o puxo no mapa do gran público, Sufjan afástase todo o posible do dixerible. Ante todo, sostén a pretensión de desafiar, e faino a través dunha instrumentación tan sónica e pesada coma escura. Tan grandiosa coma caótica. Dalgunha forma, mantén esa sensación de pesar que envolvía Carrie & Lowell, mais introduce un cripticismo electrónico e sintetizado que só se podía comezar a vislumbrar nos remixes de The Greatest Gift (2017).

Cómpre ter en conta que este paso na traxectoria de Sufjan non supón unha ruptura: The Age of Adz (2010) xa mostraba unha armadura onde os instrumentos non electrónicos apenas tiñan cabida. Neste senso, The Ascension supón un movemento de ficha cara adiante para un artista que sempre amosou que non precisa as expectacións de ninguén máis alá das súas propias. Deste xeito atopámonos cun traballo repousado, case paisaxístico, que se toma o seu tempo -a frioleira de 80 minutos- para ir construíndose a el mesmo pouco a pouco, canción a canción.

Ao longo do disco, Sufjan realiza un constante exercicio de proba e erro. Sen medo algún a superar a barreira dos seis minutos por corte, vai introducindo sucesivamente diferentes capas corais e electrónicas que engaden ou ralentizan a peza. Sinestesicamente, semella unha escena a cámara rápida dun centenar de construtores armando unha nave espacial. O oído espera que rompa en calquera momento, satisfacendo finalmente a pulsión.

Algunhas veces o consegue; outras non. A canción de apertura, Make Me An Offer I Cannot Refuse, supón unha progresión incesante de formas e cores que se superpoñen formando unha espiral. Tell Me You Love Me remata estoupando nunha coral celestial. A Ursa Major non lle falta escachar en ningún momento para erixirse firme, grazas a un retrouso tan pegadizo como predicador.

Pola contra, cortes como Ativan ou Death Star fallan na mesma tarefa de harmonizar o desorde, tan longos que só desexas que rematen dunha vez para pasar ao seguinte intento. O máis claro exemplo do erro é Die Happy, no que Sufjan se dedica durante case seis minutos a repetir o mesmo verso sen conseguir que ningunha capa chegue a funcionar.

Nun traballo de instrumentación tan pesada e belixerante, custa desviar a atención do constante rebumbio de sintetizadores. Mais The Ascension contén tamén unha lectura lírica transcendental: tras o desangramento autobiográfico que supuxo Carrie & Lowell, Sufjan decide agora aterse a temas universais, como o escepticismo, o amor, o desamor, a desesperación, a morte e a tristeza. Repíteos como mantras ata ser aceptados subconscientemente: “I wanna love you”, “I want to die happy”, “Four degrees off the ground I am lost without you”, “Don’t do to me what you did to America”, “I don’t wanna play your video game”.

Este cambio de óptica poética xera unha dicotomía. E é que, pola vía musical, Sufjan decide complicarse e retar a todo aquel disposto a escoitalo como nunca antes. Por outra banda, opta por simplificar o proceso de escritura ata reducilo aos típicos clichés da música pop. Un cantautor que hai quince anos nomeaba os seus temas con liñas tan longas que non caben na previsualización de Spotify, prefire agora non empregar máis de dúas palabras por título.

Unha vez Sufjan Stevens deixa claro que vai facer o que quere, e tras unha hora de pedirlle ao ouvinte que fique paciente á espera de observar como se constrúe o disco, chega o clímax: a peza que lle dá o nome. Coma tirando por terra todo o armado anteriormente, Sufjan desprega unha canción tan simple e testemuñal que evoca a imaxe de si mesmo sentado fronte a un piano: “But now it strikes me far too late again that I was asking far too much of everyone around me, and now it strikes me far too late again that I should answer for myself as the Ascension falls upon me”.

Pode ser que incluso se estea cuestionando se igual nos pediu demasiado como consumidores. Sexa como for, The Ascension, como canción, non é só a peza máis brillante do álbum, senón unha das mellores da súa carreira. E The Ascension, como disco, non é a obra magna da súa discografía, mais si a máis firme e madura declaración de intencións. Sufjan Stevens como músico polifacético, autosuficiente e inconformista.

7.8
Déixanos contarcho!
Mantente ao día das nosas novidades uníndote agora á nosa lista de suscriptores.